Ontdek Oprechte Muziek!

Review: The Middle East – I Want That You Are Always Happy

« Listen: Other Lives – For 12 | Review: Pokey LaFarge & the South City Three – Middle of Everywhere »

Wie dacht dat goede (indie) folk enkel van het Noord-Amerikaanse continent afkomstig kon zijn, of, in overige gevallen, de UK zal aangenaam verrast zijn door The Middle East. Het betreft hier een zevenkoppige band uit Queensland, Australië! Wie ‘I Want That You Are Always Happy’ opzet zal echter niks terughoren van de zonnige roots. Misschien komt dat omdat het deels is opgenomen in de studio van Midlake in Texas? De vibes aldaar zullen niet de meest luchtige zijn…

Jezus

‘I Want That You Are Always Happy’ begint buitengewoon stemmig met het nummer ‘Black Death’. Al snel gaat de associatie met Bon Iver op, gelukkig hebben we hier niet te maken met een rip off. Zeker, de eerste 2 songs zouden zo op ‘For Emma, Forever Ago’ thuispassen gelet op het tempo, de nogal basic akoestische muzikale invulling en de ietwat desolate sfeer. Al snel echter bewijst The Middle East meer noten op zijn zang te hebben. Met een nummer als ‘As I Go To See Janey’ wordt subtiel een meer toegankelijke, koers gevaren. De stemmigheid blijft, er is echter meer ruimte voor melodie en de aankleding daarvan.

Verrassend luchtig komt The Middle East uit de hoek met een nummer als ‘Jesus Came To My Birthdayparty’. Een vlot en stevig (welhaast rockend) nummer met een intrigerende tekst. Nee, het betreft hier geen propaganda voor of tegen het evangelie, het is simpelweg de anekdote van hoe Jezus ooit op een verjaardagsfuif verscheen. Een vrolijk nummer dat zelfs door de grootste atheïst nog mee kan worden gezongen. Deze band lijkt dan ook geen boodschap uit te willen dragen, ze wil enkel verhalen vertellen. Vaak zwaar op de hand maar op z’n tijd ook luchtig. Soms geschikt voor de massa, soms alleen voor diegene die het ook daadwerkelijk voelt.

Meesterverteller

Schoonheid kent vele gezichten op ‘I Want That You Are Always Happy’. Neem bijvoorbeeld ‘Sydney To Newcastle’. Hier is het de piano die praat, subtiel verstoord door een sample van een oud radio fragment en piepende scharnieren.

Aan de andere kant is er het in eerste instantie rustig kabbelende ‘Months’. Het begint met subtiel getokkel op de gitaar met een spannende bovenlaag van blazers. Uiteindelijk zwelt dit nummer langzaam aan tot een krachtige waterstroom met een gestaag stuwend ritme en met veel drama vervulde strijkers.

Wat het meest aanspreekt aan ‘I Want That You Are Always Happy’ is de veelzijdigheid van dit album. Het enige constante is de soepele zang van voorman Rohin Jones. Zijn rol is die van een soort meesterverteller die van begin tot eind weet te boeien.

Tijdloos

Er zijn songs op ‘I Want That You Are Always Happy’ die simpelweg laagdrempelig zijn en makkelijk verteerbaar. Aan de andere kant zoekt The Middle East niet zelden de verdieping en verlangt het meer aandacht van zijn luisteraars, willen die de band bevatten. De band brengt het echter op een dusdanige wijze dat het nooit te gewichtig wordt. Zeker, er is niveau, maar dat is er niet om mensen weg te jagen, het lijkt eerder daar te zijn om te waarborgen dat we hier met muziek zonder enige houdbaarheidsdatum te maken hebben.

Het is veilig om te stellen dat er in Australië folk op zeer hoog niveau wordt geproduceerd, daar zorgt The Middle East wel voor. ‘I Want That You Are Always Happy’ is even tijdloos als sterk. En hoewel de gemiddelde consument zo’n beetje wordt bedolven door mannen in houthakkershemden met banjo’s en baarden weet deze band zich in positieve zin, op basis van inhoud en diepgang, te onderscheiden. Genomineerd voor beste folk album van 2011!

The Middle East – Hunger Song by This Music Wins

« Listen: Other Lives – For 12 | Review: Pokey LaFarge & the South City Three – Middle of Everywhere »