Recensie: Lana Del Rey – Born To Die

Ik zal jullie gelijk uit de droom helpen: ‘Born To Die’ van Lana Del Rey was het meest geanticipeerde album van 2012. Tegelijkertijd is het ook de grootse domper!

Hoewel hoge verwachtingen en teleurstellingen vaak hand in hand gaan, is de ratio in dit geval teleurstellend te noemen. Ik volgde Lana Del Rey al vanaf het begin toen haar hit der hits ‘Video Games’ net een paar dagen online stond.
Aanvankelijk volgde ik de hype met een gezonde dosis afstand. Toen ‘ Blue Jeans’ op het web verscheen werd ook ik meegesleurd in de hysterie. Hoge verwachtingen voor haar aankomende album begonnen zich van mij meester te maken. Het volgende voorproefje, ‘Born to Die’, deed daar niks aan af. Met het uitkomen van het nummer ‘National Anthem’ nam de kwaliteit af, toch groeide de sensatie.

De ommekeer

Serieuze kritiek kreeg Lana pas op haar live performance van ‘Video Games’ bij Saturday Night Live (SNL). Critici waren terecht niet te spreken over haar optreden. Het was alsof toen de hype was ontmaskerd, de kritiek stapelde zich op. Haar imago was te gemaakt, de volgespoten lippen waren plots een probleem en ‘Video Games’ zou gejat zijn van een Griekse zangeres. Oordeel zelf.

Al deze dingen zaten mij niet dwars, als dat album maar een topper werd! Waren mijn verwachtingen gebalanceerd genoeg om mij te behoeden voor deze forse anticlimax?

Desillusie

“Nummers als ‘Video Games’ laten de rest van het album pijnlijk verbleken”

Nee. Qua instrumentatie mag dan elk nummer een redelijk solide fundatie hebben, dat maakt het alleen maar frustrerend om te zien hoe elk nummer de kracht van ‘Video Games’ probeert te na te bootsen. Telkens zijn daar die net niet indrukwekkende secties strings…

De eerste drie tasters van het album bezaten een soort kwaliteit en originaliteit die zowel de meest serieuze muziekliefhebber, als de meer kudde volgende medemensen wisten te betoveren. Deze nummers laten de rest van het album dan ook pijnlijk verbleken.
Lana haar stem is al snel vermoeiend en in de hogere toonsoorten doet ze het ook niet al te best. Alleen ‘Radio’ en ‘Summertime Sadness’ blijken naar een paar keer luisteren toch nog enige kleur te behouden.

Clichés

Terwijl ‘Radio’ lekker in het gehoor ligt, wordt het ook duidelijk dat de lyrics van Lana Del Rey zwaar teleurstellend zijn. Het was al duidelijk dat Lana graag schreef over de de liefde in een licht seksueel getint glimmer/glamour jasje. Op het album gaan alle remmen los. Het is een aaneenrijging van you, kiss me, honey, love you en heart.

De clichés worden vergezeld door middelmatige metaforen waardoor de poëzie ver te zoeken is. Bij veel bands versta je een hele bult niet, maar Lana haar beroemde lippen staan een duidelijke articulatie niet in de weg. Het maakt pijnlijk duidelijk hoe oppervlakkig ‘Born To Die’ is. De afsluiter ‘This Is What Makes Us Girls’ slaat alles: “This is what makes us girls,we don’t look for heaven and we put our love first. Don’t you know we’d die for it? It’s a curse”.
Tja. Enig intellectueel niveau is op dit album al moeilijk te bekennen. Maar met dit soort fratsen lijkt de doelgroep zelfs te verschuiven naar het type tienermeisje dat graag naar films van Hilary Duff kijkt.

Zeer magere voldoende

Natuurlijk zijn wij allemaal, in meer of mindere mate, onderdeel van deze mediasensatie geweest. Van 538 tot radio 2. Op deze manier zijn we enigszins schuldig aan het graven van ons eigen graf. Dit neemt niet weg ‘Born to Die’ op waarde moet worden geschat.
De mensen die van enige diepgang in muziek houden zullen dit album snel laten voor wat het is. Laat ik maar concluderen dat de eerste drie albumpromo’s, tezamen met ‘Summertime Sadness’ en ‘Radio’, ‘Born to Die’ met moeite op weten te tillen tot een zeer magere voldoende.

15 Comments

  1. Ik had die SNL-toestanden nog niet gezien. Maar begrijp nu de kritiek volkomen. Wat een akelige performance. Ik moest heel erg denken aan die kleine meisjes die meedoen aan beauty pageants en dan op een podium staan te bewegen, terwijl ze niet zo goed weten wat ze doen en hoe ‘t moet. Brrrrr.

  2. Haha inderdaad. Juliette Lewis zij ook al “Wow, watching this ‘singer’ on SNL is like watching a 12-year-old in their bedroom when they’re pretending to sing and perform”

  3. Laat ik er nog wel even bij zeggen dat ‘Summertime Sadness’ een oprechte banger is.

  4. Ja Reinoud, wat je er wel vergeet bij te zeggen is dat Juliette Lewis achteraf zij dat ze LDR zeer getalenteerd vond.

    Ik vond het album… onverwachts. Had meer indie verwacht, maar het bleek pop te zijn. Jammer, want songwriterstalent heeft ze zeker. Yayo is prachtig. Toch erbij zeggen dat het voor het gewone popgenre toch heel verfrissend is. Nu ja, ik heb liever dit als rolmodel voor de gemiddelde amerikaanse tiener als Lady Gaga/Britney/Rihanna.

  5. Zeker liever Del Rey voor de kids dan gaga/britney. Maar wij dan? :( Ja dat talent zit er wel ergens inderdaad. Ze had misschien iets langer moeten broeden op dit album.

  6. De marketing rond LDR is natuurlijk verbluffend goed geweest, te goed eigenlijk. Eerst hebben ze het goed geplugd bij diverse indie blogjes en underground radio stations. De early adapters. Later kwam het steeds meer in main stream vaarwater terecht, maar deed dat nog niks af aan de schoonheid van een nummer als ‘Video Games’. Maar alle goede marketing ten spijt, als je LDR hebt leren kennen als een indie muzikante maar ze blijkt in het echt een popster te zijn, dan hou je daar toch een nare smaak aan over…

  7. Juist wass @ edward. @marjon. Ik weet niet of ze een sellout is. Het is moeilijk te achterhalen wat ze voor het alum in gedachten had voordat de hype begon. Wel is het contrast tussen een nummer als videogames en bijvoorbeeld national anthem erg groot:)

  8. Ja, dacht aanvankelijk ook een indiepareltje ge-Shazam-ed te hebben toen ik Video Games voor het eerst hoorde. Maar na wat research thuis bleek het om een enorme hype te gaan. Doet niks af aan de kwaliteit van het nummer, maar toch… Had geen zin meer om de rest van het album te checken… Sad but true.

    Marketingtechnisch wel een topprestatie inderdaad.

  9. Sell-out is niet helemaal correct denk ik. Deze dame heeft volgens mij nooit gepretendeerd niets met succes en geld te maken te willen hebben. Dit hebben wij, indie-liefhebbers, op haar geprojecteerd. Waarschijnlijk omdat ze zo’n lief smoeltje heeft ;-)

  10. Lana zal waarschijnlijk zelf geen sell-out zijn. Er zijn hogere marketingmachten om haar heen aan het werk. ‘t Kind gaat zelf waarschijnlijk gewoon mee met de flow. Ze keek niet heel blij en alsof ze wist wat ze deed bij dat SNL-optreden.
    Maar dat is puur gokken van mijn kant. Ik heb nog nooit een interview of iets met haar gezien. Pure vooroordelen.

  11. Sell-Out, Interviews, Roll Model,Pop of Indie. Typsch hollandse reacties. Alles wordt in hokjes gestopt. Vind je het album (de muziek) goed of niet…

  12. Quote van Twitter: This Lana Del Rey LP would make a lot more sense if you told me it was a Dido album.
    I rest my case……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>