Ontdek Oprechte Muziek!

Peaches – I Feel Cream

« City Reverb – Lost City Folk (And The Grace Reunion) | Review: Dr. Dog – Fate »

Artiest: Peaches

Album: I Feel Cream

Genre: Indie

Release: 2009

Label: label

Recensent: Edward

Waardering: goed

Koop I Feel Cream via Amazon

Je kunt er niet om heen, de muziek van Peaches is nogal seksueel geladen. Nummers met titels als ‘Fuck The Pain Away’ spreken boekdelen. Op haar nieuwste album ‘I Feel Cream’ is het niet anders. Je zou het bijna niet denken maar de in 1968 te Toronto geboren Merrill Nisker begon ooit als lerares op een basisschool. Een op het oog tamelijk brave invulling van haar leven, de muziek gaf haar echter de kans om zich van een andere kant te laten zien. Die andere kant heet dus Peaches.

Er zit veel power in de elektro die Peaches produceert, Female Power wel te verstaan. Het is muziek met scherpe randjes. Hoewel Peaches niks nieuws vertoond op het gebied van de elektro geeft ze het toch een geheel eigen twist. Die eigen twist maakt het vooruitstrevend, verfrissend maar niet vernieuwend.

Kenmerkend aan de muziek van Peaches is haar zang. Die zang is vaak wat monotoon. Haar reikwijdte lijkt niet al te groot. Nu zou je dat kunnen uitleggen als muzikaal gezien niet erg goed, ik moet zeggen dat het ergens wel wat past bij de uitstraling van Peaches: Bitchy en ongeïnteresseerd.

Uitzondering op haar algehele zangstijl is de titelsong ‘I Feel Cream’. Wauw, ze blijkt ineens een heel lieflijke stem met wel degelijk voldoende bereik te hebben. Dat is nog eens wat anders de vele staccato raps! Wat mij betreft had er wel wat meer op deze manier gezongen mogen worden. Het verschaft een goed contrast met haar raps, het zou het album net even veelzijdiger maken.

‘I Feel Cream’ laat zich nog het best omschrijven als stout. Vooral voor wie let op de teksten, die staan garant voor rode oortjes. De erotisch geladen muziek zal het waarschijnlijk goed doen in clubs. Wat dat betreft komt de veertig jarige Peaches eerder over alsof ze nog ergens in de twintig is. Gelukkig heeft ze dat zelf ook door en wordt het nooit een zielige vertoning van een vrouw van middelbare leeftijd die jonger wil overkomen.

« City Reverb – Lost City Folk (And The Grace Reunion) | Review: Dr. Dog – Fate »