Dit artikel is verplaatst. Klik hier om naar de nieuwe lokatie te gaan!
"Mijn eerste indruk van 'Hold Me Down', het nieuwe album van You Me At Six was: "Fijn, ouderwets de beuk d'r in!" Ik verwachtte bepaald geen gevoelige indie, maar wel recht toe recht aan rock. Rock van het soort om hard mee te schreeuwen als er niemand bij je in de auto zit. 'Hold Me Down' maakt die verwachting waar."
The Dodos komen uit San Fransisco. Zanger Meric Long was actief als singer/songwriter toen hij werd voorgesteld aan de experimenteel ingestelde metaldrummer Logan Kroeber. Van metal hoor je in de muziek van The Dodos niks terug. Wel van Kroebers drang om onconventioneel te werk te gaan. Hoor je een tamboerijn dan kun je er zeker van zijn dat die wordt aangeslagen door Kroeber's grote teen...
"Met Owens' achtergrond in het achterhoofd klinken de vrolijke, uptempo rock songs van Girls ineens een stuk anders. Toch moet je de titel van openings nummer 'Lust For Life' niet als schertsend opvangen, Owens en zijn drie metgezellen geven absoluut blijk van een gezonde portie levenslust, al is het niet enkel gedans en handgeklap. Het prachtige 'Laura' is een goed voorbeeld van hoe de muziek van Girls heel simpel klinkt, dat ook is, maar enige diepgang niet ontbeert. "
'End Times' is een bluesy album. Bluesy betekent natuurlijk veel ellende, maar gelukkig ook uitbundigheid. 'End Times' kent met tracks als 'Paradise Blues' de nodige uptempo, opheffende momenten. Het zijn die momenten die je door de trieste, bewolkte, dalen van het landschap dat 'Eels' wordt genoemd slepen. Een prachtig landschap, dat wel, maar zonder de nodige afwisseling zou End Times een (te) zware rit zijn geweest.
Voila, dit zijn ze: de 20 heetste, meest verrassende en (ont)roerende alternative en indie songs van 2009 volgens Ekaya! Uiteraard kun je ze hier beluisteren (zie grooveshark widget onderaan artikel). Het was moeilijk om deze lijst samen te stellen, 1 nummer er in opnemen staat immers gelijk aan 600 uitsluiten... Naar wij van Ekaya hopen is het een lijstje die de kijk van Ekaya op het muzikale jaar 2009 goed weergeeft. Opdat je er veel plezier van hebt!
Nieuw op Ekaya
Hou je van De Staat? Grote kans dat je Future Of The Left ook zult waarderen. ‘Travels With Myself And Another’ bevat 33 minuten aan recht toe recht aan rock. Niks geen moeilijk gedoe, gewoon stampen. Het album is de opvolger van het in 2007 uitgebrachte debuutalbum ‘Cursus’.
Wie Silversun Pickups luistert maakt al snel de vergelijking met Smashing Pickups. Reden genoeg, de sound ligt zo’n beetje in hetzelfde straatje. Natuurlijk zijn er de stevige gitaren, er is een ding wat de vergelijking het meest doet opgaan: Zanger Brian Aubert heeft een zelfde, beetje samengeknepen, manier van zingen als Smashing Pumpkins frontman Billy Corgan.
“Het is de vraag of Muse niet te ver doorschiet met zijn grote gebaren. De eerste hitsingle afkomstig van dit album, ‘United States Of Eurasia’ zou ik willen bestempelen als over de top. Alles is groot aan dit nummer. Zo groot dat het eerder kitsch is dan kunst; Overdreven dramatisch en bombastisch. -Ben ik de enige die elementen van Queen (denk aan ‘Barcelona’) terug hoor in dit nummer?- Het mag een verademing heten dat dit nummer overgaat in ‘Collateral Damage’. Een heerlijk stukje Chopin.”
“Eels is de band rond de immer depressieve “E” (bij de burgerlijke stand ingeschreven als Mark Oliver Everett). De goede man heeft een baard om jaloers op te zijn. Dat is niet alles, hij heeft een ook die nonchalant aandoende stem die af en toe behoorlijk kan scheuren. De muziek van Eels varieert van rustig tot ‘Freaky’ en kent een gezonde dosis Blues invloeden.”
“Op dit album krijgt hij assistentie van Josh Klinghoffer en Flea. Het is natuurlijk onmogelijk dat je niks van een soort RHCP geluid zou horen. Maar waar RHCP tamelijk laagdrempelig is, is The Empyrean een hele aardige verdieping. En laat ik wel wezen, ‘heel aardig’ is een understatement. Anders gesteld: RHCP kunnen we rekenen tot het beste van deze aarde, het album ‘The Empyrean’ van John Frusciante laat zich het best omschrijven als ‘bovennatuurlijk’.”
“Jack White kun je niet verwijten dat hij lui is. Je kent hem van bekende bands als The Raconteurs en The White Stripes. Daarnaast werkt hij aan een solo carrière. Het is de goede man blijkbaar nooit genoeg, het debuut album van zijn nieuwe (derde) band, The Dead Wheather, is inmiddels een feit. ‘Horehound’ is de naam. Je zou zo onderhand een compleet rockfestival kunnen opzetten rond Jack White. Een avondvullend programma is gegarandeerd, met de kwaliteit van de muziek zit het sowieso wel goed.”
“Over de dansbaarheid van dit album zou je kunnen twisten (als in discussiëren, niet de welbekende dans). Het gemiddelde tempo op ‘No More Stories’ ligt nogal laag en zal niet direct veel mensen de dansvloer doen betreden. Eerder is het muziek om daadwerkelijk te luisteren, liefst in een gemakkelijke stoel. Erg veel energie gaat er van dit album niet uit.”
“Indie rockband Modest Mouse toont aan dat indie muziek commercieel een succes kan zijn zonder dat je je als artiest hoeft te verloochenen. Hun laatste EP ‘No One’s First and You’re Next’ is wat dat aangaat het zoveelste bewijsstuk op rij. Zanger Isaac Brock kan volledig zijn gekke zelf zijn, verkopen doet het wel! Zeker in de Verenigde Staten, daar lopen de grootste criticasters maar ook hippe college boys weg met Modest Mouse.”
