Liz Green is een van de vreemde eenden in de bijt op de zaterdagavond van het Walk The Line festival. De kenmerkende stem van deze Britse dame, roept beelden op uit voorbije tijden en deze verhalen zijn intrigerend en blijven je bij. Zoals ze zelf zegt zijn het vooral ‘night time songs’; Melancholieke liedjes die meestal over de dood gaan.

Liz Green – Hey Joe

Vogelkap

Of over een ‘imaginary friend’ met het hoofd van een vogel en het lichaam van een mens, genaamd Joe. Het nummer ‘Hey Joe’ is aan hem gewijd. Volgens Liz heeft ze titel expres laten lijken op het befaamde Hendrix-nummer om er meer aandacht voor te krijgen. Na deze mededeling zet ze een vogelkap op haar hoofd op om een lied te zingen als Joe de vogelman.

Humor

Het zijn dit soort dingen die het optreden van Liz Green tot een bijzondere ervaring maken. Buiten het excentrieke blijkt deze dame ook over een ontwapenend gevoel voor humor te beschikken. Als het publiek en masse wat dichterbij komt bij het podium als ze begint te spelen maakt ze de opmerking dat het wat leek op een opmars van een stel zombies.

Jazzy repertoire

Haar stem is niet uitzonderlijk krachtig of veelzijdig, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door een intrigerend geluid en dito teksten. De begeleidingsband vult haar ‘fingerpicking’ gitaar goed aan met een jazzy repertoire. De saxofonist valt op door zijn opvallende verschijning en gedrag. Hij draagt een soort tafelkleed over zijn schouders en heeft een wilde haardos. De muzikant leeft volledig mee met Greens liedjes en heeft met zijn subtiele spel een duidelijke en invloedrijke rol in de muziek van Green.

Te licht

Het optreden van Liz green is goed geprogrammeerd in de lobby van het Nutshuis. Het enige jammere was dat het vele licht in de zaal. Dat deed afbreuk aan de nachtelijke sfeer die door Liz Green opgeroepen werd.

Liz Green met het nummer Midnight Blues

Over Reem

Ekayan vanaf het begin. Schreef van 2008 tot en met 2011 voor Ekaya.nl. View all posts by Reem →

Dit bericht werd geplaatst in Live en getagged met liz green, walk the line 2012. Maak dit favoriet permalink.