Recensie: Dylan LeBlanc – Cast The Same Old Shadow
Video: D A W N S – Evidance and Answers
Live verslag: Dauwpop 2012
Audio: The Tallest Man On Earth – 1904
Audio: Beast Make Bomb – Dream Boat
Live Recensie: Milagres @ Walk The Line (12/05/12)
Live Recensie: Alt-J @ Walk The Line 2012Recensie: Spinvis – Tot Ziens, Justine Keller
« Video: Anomie Belle – Machine (feat. Mr Lif) | Audio: Y LUV – Earthquakes »
Auteur: Edward
Reacties: 2
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: excelsior, spinvis, tot ziens justine keller
Tweet
De muziek van Spinvis (geen introductie nodig, toch?) doorgronden, vereist de kwaliteiten van een literair recensent. Verwacht in deze beschouwing geen duiding van ‘Tot Ziens, Justine Keller’. Wat betreft betekenissen en diepere lagen blijft Ekaya het antwoord schuldig. We moeten het hebben van verwondering, en het waarom daarvan…
Lyrisch
Bijna zou er geen recensie over dit album op deze plek verschijnen. Iedereen, haters en liefhebbers, weet hoe bijzonder Spinvis is. Daar waar hij heeft gevaren, dobbert nu Roosbeef en zijn alle critici zwaar onder de indruk. Wat valt daar nog aan toe te voegen? Toch, dit album mag niet ontbreken in collectie besprekingen van een Nederlandstalige muziekgids. Daarom een oefening in lyrisch zijn. Tegengeluiden zijn overigens welkom!
Voila, toch een beetje duiding: Tijdens het beluisteren van ‘Tot Ziens, Justine Keller’ gingen de gedachten van ondergetekende soms onwillekeurig uit naar Lennaert Nijgh. Er lijkt namelijk iets te zijn veranderd in de teksten Spinvis. Nog altijd zijn ze naïef en dromerig. Wat is gewijzigd, is de muzikaliteit en dichterlijkheid die uit de teksten spreekt. Ze zijn rijker dan ooit tevoren!
Niet alleen sleuren ze je het hoofd in van Erik de Jong, ze sturen je ook onontgonnen terrein op. Het is alsof Spinvis met zijn woorden meer schoonheid ambieert. Eenzelfde schoonheid als die uitgaat van Nijgh’s werk; te vinden in het kosmische, het vierdimensionale. Of, wie weet, de waarheid zoals onverwacht gelegde verbindingen in je eigen brein die je laten zien…
We vieren het toch
Nu zijn het niet alleen de teksten waarin Spinvis is rijker is dan ooit. Er is immers zijn muziek! En oef, bij vlagen is die beter dan ooit te voren. Okay, een nummer als ‘Begin Oktober’ is niet opzienbarend, vlak en voorspelbaar bovendien. Neen, dan liederen als ‘Club Insomnia’ en ‘We Vieren Het Toch’… Hier betreedt Spinvis waarlijk nieuw terrein.
Poëzie en muziek vallen beter samen dan ooit tevoren. Er is plaats voor subtiele humor met een lichtelijk psychedelische inslag bovendien. Of neem de overgang bij ‘We Vieren Het Toch’, als dat nummer drie minuten en veertig seconden gevorderd is. Een overgang die je niet had verwacht; jazz en klassiek komen samen op een manier die Spinvis enkel van de Beatles kan hebben geleerd. Opzienbarend is het. Buitengewoon!
Goed nieuws overigens ook voor Spinvis haters! Ongeacht zijn groei, blijft hij trouw aan zichzelf. Zijn enigszins breekbare stem die diep gebukt gaat onder een gebrek aan stelligheid en een teveel aan nuance. Nee, er wordt niet gerockt op ‘Tot Ziens, Justine Keller’, en ja, Spinvis blijft buiten uw comfortzone!
Spinvis is met ‘Tot Zien, Justine Keller’ beter dan ooit!
Bekijk ook:
2 reacties op “Recensie: Spinvis – Tot Ziens, Justine Keller”
Wat vind jij? Reageer!
Dit artikel is geplaatst op 01 - 12 - 2011 door Edward en is eigendom van Ekaya Music Magazine
Lang heb ik gewacht op de opvolger van “dagen van gras, dagen van stro”, waarvan we fragmenten van de titelsong hebben gebruikt in een levensfilm over een man zonder beeldgeheugen. Erik heeft het ook bij dit album weer voor elkaar gekregen om de perfecte symbiose tussen geluid en verbeelding te bereiken en creëert zo een vierde dimensie op een klein zilver plaatje.
De muziek is er niet ter ondersteuning van de tekst of andersom, maar neemt je mee op reis door de wereld van Erik, zo’n reisje boek je niet bij het reisbureau !