Recensie: S.C.U.M. – Again Into Eyes

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: art rock, mute, s.c.u.m., synth rock

Tweet

Het gaat te ver om ‘Again Into Eyes’, het debuutalbum van het Londense S.C.U.M., een emotieloze plaat te noemen. Gevoel is er wel degelijk, al moet je erom zoeken.
Koeltjes klinkt beter. Afstandelijk. Precies datgene wat je verwacht van een art rock band uit Londen.

Arty farty

Zanger Thomas Cohen klinkt als een gemankeerde artiest. Daar is zijn stem dan ook naar: samengeknepen en snerpend. Het is maar goed dat hij niet teveel over de liefde zingt, het zou hem al snel de rol van slachtoffer opleveren.

Waar de man dan wel zijn stem voor inzet? Voor emoties oproepen door beelden. Gevoel veroorzaakt door kunst. Een gegeven dat zomaar de eerste aanzet zou kunnen zijn om S.C.U.M. te omschrijven als pretentieuze arty farty #^* band. Maar inderdaad, dat is te makkelijk.

Afstand

Het is niet alleen Cohen die afstand schept tussen luisteraar en S.C.U.M. We kunnen daar de hele band verantwoordelijk houden. ‘Again Into Eyes’ kenmerkt zich door een overweldigende sound; drums en gitaren worden bijeengehouden door een grote hoeveelheid synthesizer. Iets teveel, de toetsen zijn erg dominant te noemen.

Of de songs makkelijk beklijven? Mwaah… Hitsingle ‘White Chapel’ doet aan alsof U2 is ingeblikt, om daarna een improvistie te spelen op ‘The Unforgetable Fire’. Het is de afsluiter van het album en blijft waarschijnlijk daarom het meeste hangen. ‘Amber Hands’ valt misschien nog aan te wijzen als een onderscheidend nummer, dankzij de gitaren die daar iets meer op de voorgrond mochten.

Robot

Met een beetje fantasie kun je S.C.U.M. visualiseren als een vervaarlijke stalen robot. Onpersoonlijk en hard, maar ook een technisch vernuftig ding. Menselijke eigenschappen zijn zorgvuldig ingeprogrammeerd, evenals een grote kennis aan kunst. Neemt niet weg dat het apparaat ook goed in te zetten is als oorlogstuig, er gaat een dodelijke dreiging vanuit…
Heel indrukwekkend allemaal, maar toch net niet helemaal the real thing. ‘Again into Eyes’ is koud en hartvochtig. Een uiterst onaangenaam album.

Bekijk ook: