Review: Nazareth – Big Dogz

Waardering:
Auteur: Jos
Reacties: 1
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: AC/DC, love hurts, nazareth, Rock

Tweet

Bij het horen van de naam Nazareth denken mensen of aan de Bijbel… Of aan de Schotse rockband die een hit wereldwijde hit scoorde met het nummer “Love hurts”. Voor degenen die het helemaal niks zegt: “Google is your friend”.
Maar wacht even… Die hitsingle van Nazareth is toch al vrij oud? Klopt! “Love hurts” was een hit in 1975 en de nieuwe CD “Big Dogz” is dan ook het 22^e album van de heren. Nazareth is een band met een behoorlijk oude ziel.

Levende geschiedenis

De basis van Nazareth is zonder twijfel zanger Dan McCafferty, die al vanaf de eerste noot de microfoon vasthoudt. De enige andere volhouder binnen de band is bassist Pete Agnew. Hoewel Nazareth een band met een baard is, zit er wel degelijk jong bloed in de band!

Pete’s zoon Lee is sinds 1999 de drummer van de band; hij is echter geboren in het jaar dat het eerste album van Nazareth uitkwam, dus jong is hier ook al relatief.

Muziek op leeftijd

“Big dogz” bestaat uit elf blues/rock nummers met weinig daadwerkelijk stevige uitschieters. Sterker nog, het album is nogal tam het tempo is behoorlijk laag. De stem van McCafferty klinkt iets rauwer als voorheen en zal menig nieuwe luisteraar doen denken aan AC/DC’s  Brian Johnson, maar dan wel met melodie.

Het zijn McCafferty’s vokalen die de CD ook dragen; Muzikaal gezien is het album verder weinig bijzonder. Uiteraard zijn er wel uitzonderingen, maar ook deze worden op hun beurt weer interessant gemaakt door de zang.  Een goed voorbeeld hiervan is ‘When Jesus comes to save the World again’, één van de sterkere nummers van de CD.

De tand des tijds

Wie nog nooit iets van Nazareth gehoord heeft, zal waarschijnlijk niet warm lopen voor ‘Big Dogz’. Vermoedelijk zal de ware fan wel iets met deze CD kunnen, maar nieuwe fans zal het niet trekken. De muziek klinkt daadwerkelijk te oud om de het jongere publiek aan te spreken. Daar komt bij dat het matige spel en de voorspelbare structuren ook niet in vergelijking staan met moderne muziek.

Het geheel klinkt alsof een paar oude muzikanten elkaar opzoeken en besluiten om in een weekendje weer eens een paar vers geschreven deuntjes op te nemen, waarbij meer gelet wordt op het eigen spelplezier dan het daadwerkelijke product. Het is dan ook een slappe CD geworden. Voor de heren zelf is het leuk, voor de verse luisteraar niet.

Bekijk ook: