Recensie: Dylan LeBlanc – Cast The Same Old Shadow
Video: D A W N S – Evidance and Answers
Live verslag: Dauwpop 2012
Audio: The Tallest Man On Earth – 1904
Audio: Beast Make Bomb – Dream Boat
Live Recensie: Milagres @ Walk The Line (12/05/12)
Live Recensie: Alt-J @ Walk The Line 2012Review: Jonathan Wilson – Gentle Spirit
« Listen: The Jezabels – Endless Summer | Listen: Dum Dum Girls – Coming Down »
Auteur: Edward
Reacties: 10
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: bella union, gentle spirit, indie rock, jonathan wilson
Tweet
Jonathan Wilson’s nieuwe album een warm bad noemen schiet tekort. Immers, wie valt er nou ooit stijl achterover van een warm bad? Wie zou er van pure bewondering welhaast kunnen gaan huilen?
Weldadig? Ja, dat is het album ‘Gentle Spirit’ zeker. Ontspannend ook. Daarnaast is het ook nog eens een religieuze belevenis. Bovenal is het een subtiele, lieflijke streling van de trommelvliezen.
Andere wereld
Wat tekent een talentvol gitarist? Dat je niet naar zijn werk kunt luisteren zonder het te moeten bewonderen misschien? In het geval van Jonathan Wilson niet. Wie het album ‘Gentle Spirit’ opzet, gaat niet naar muziek luisteren. Je wordt een andere wereld ingesluisd. Een kalme, vredige omgeving opgebouwd uit schoonheid.
‘Gentle Spirit’ voelt direct als een vertrouwd album aan, alsof je de songs al kent sinds je jeugd. Het is door de vanzelfsprekendheid van dit album, dat je misschien niet direct door hebt hoe bijzonder dit album is. Tenminste, als je een combinatie van sublieme techniek, gevoel en compositie als bijzonder ervaart.
Geen furie
Je moet met een vergrootglas zoeken om negatieve kanten van ‘Gentle Spirit’. Als calvinistische azijnkijker zou je kunnen stellen dat dit album wat te zweverig is. Dat het aandoet als een kringgesprek van evangelische jongeren die enkel kritiekloos over de grootsheid van de schepping kunnen spreken. Kritische of negatieve geluiden zul je op dit album niet horen.
Vooruit, het is waar. Nummers als ‘Can We Really Party Today?’ of ‘Natural Rhapsody’ zetten niet aan om sneoihard met je auto over de afsluitdijk te gaan planken. Speel ze voor een voetbalmatch en je weet zeker dat geen enkele partij zal winnen. Er zit niet tot nauwelijks furie in deze plaat.
Techniek
Met rock heeft ‘Gentle Spirit’ maar weinig te maken. Op z’n best kun je het soft rock noemen. Heel soms is er een vergelijking met The Zombies te trekken. Vaker met Jimi Hendrix, maar dan hebben we het alleen over de techniek. Die wordt door slechts weinig muzikanten geëvenaard .
Blijft staan dat iedere serieuze muziekliefhebber toch op z’n minst stiekem moeten genieten van het sublieme gitaarspel wat Jonathan Wilson laat horen. Dan laten we de composities en het totaalplaatje van het album nog buiten beschouwing.
Onsterfelijk
Het maakt niet uit hoe cynisch je bent ingesteld, vuur gerust je meest lelijke vocabulair op Jonathan Wilson af. Het zal tot niets leiden, zulke schone muziek kan niet kapot gaan. ‘Gentle Spirit’ is een onsterfelijk album.
Bekijk ook:
10 reacties op “Review: Jonathan Wilson – Gentle Spirit”
-
De vergelijking met Hendrix gaat wat mij betreft geheel mank…..Eerder een wellustige mix van Pink Floyd, CSN&Y, Bon Iver, stukjes Steve Miller, een snufje Caravan en heel in de verte een mespuntje Radiohead…….Absoluut prijsalbum….verslavend….”Valley of the silver moon” is de nieuwe “Cortez the killer”…
-
Ik snap de behoefte om het een plaats te geven en ergens aan te haken, maar het verbluffende van Gentle Spirit is juist dat het nergens mee te vergelijken is. Een woord heb ik in je recensie niet gelezen: Bezwerend. Wat mij betreft voorlopig album van het jaar. Klein minpuntje: sympathiek dat je bijna 80 minuten muziek voorgeschoteld krijgt, maar de nummers zijn soms iets te lang uitgesponnen. Ook met hier en daar een minuutje eraf zijn akkoorden nog steeds spannend genoeg om je mee te laten voeren op een waterbed richting zee.
-
En nog een pluspuntje is de uiterst zorgvuldige productie. De plaat klinkt bijna driedimensionaal, met name door de setting van gitaren en percussie.
-
Ben er nu ook achter, echt geweldig dit! Zelf het 10 min lange Valley of the silver moon, is heerlijk. Dit is hogere pop/rock kunst, a la Neil Young, Pink Floyd enz. Ontdekking van het jaar.
-
Zijn gitaarspel is goed en subtiel, doet me ook denken aan J.J. Cale, Op Naturally (1972)
Wat vind jij? Reageer!
Dit artikel is geplaatst op 05 - 08 - 2011 door Edward en is eigendom van Ekaya Music Magazine
Nee, ik hoefde van pure bewondering niet te huilen. Ik hou wel van pittige muziek en vind dit wel erg softe hippy muziek. Maar zoals in dit artikel terecht wordt gesteld: Ik kan niet om het uitstekende gitaarwerk heen. Nog net geen Jimi Hendrix deze man.