Review: Liam Finn – FOMO

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: 1
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: fomo, indie rock, liam finn, transgressive records

Tweet

Als je de zoon bent van de voorman van Crowded House en je maakt muziek, dan is het zaak te streven naar je eigen muzikale identiteit. Opdat niet iedere recensent bij voorbaat al de vergelijking met je vader maakt. Wil je serieus worden genomen dan zul je uit de schaduw moeten stappen!
Voor Liam Finn is de tijd van streven voorbij. Hij is wie hij is, niet meer of minder de zoon van iemand dan jij of ik. Zijn nieuwste album ‘FOMO’ is een eigentijdse plaat geworden. Een op zichzelf staande plaat.

Beetje trippy…

Nee, als er vergeleken moet worden, dan liever met het hippeCults. Je weet wel, die upcoming band die een soort van jaren ’60 pop maakt? Reden? ‘Cold Feet’. Een al te lekker in het gehoor liggend nummer voor het hele gezin. Aanstekelijk, toegankelijk maar wel eigenwijs. En evenals Cults doordrongen van een soort sixties nostalgie zonder direct retro -bah, wat een beschimmeld woord is dat toch onderhand- aan te doen.

Nu is ‘Cold Feet’ slechts een van de vele songs en weinig representatief. Enkel met het nummer ‘Little Words’ zet Finn nog een Bobby Finton achtig, lieflijk, sfeertje neer. De rest van het album is niet perse minder zachtaardig, maar toch zeker wel een stukje vooruitstrevender. Prima te behappen overigens, dansbaar ook. Een beetje trippy nu en dan. Muziek die the Beatles zouden hebben gemaakt als hun drugs net even iets zwaarder was geweest. Ach wat, vergelijkingen doen geen recht…

Gevuld

Binnen de beperkingen van de harmonie en laagdrempeligheid zoekt Liam Finn op ‘FOMO’ de grens op. Af en toe stapt hij net over de grens heen. Het lijkt een soort spel, het zorgt voor een zekere spanning die zeer aangenaam is. Intrigerend ook. Finn lijkt er namelijk in te slagen muziek te maken die zeer druk is, maar toch in kalmte kan worden genoten.

Het leeuwendeel van de songs op ‘FOMO’ lijkt zeer gevuld te zijn. De drums zijn op z’n zachts gezegd zeer energiek te noemen en van de gitaren zijn veel aanhoudende en drukke loopjes afkomstig. En zijn ze niet druk dan wordt er wel flink mee gefreakt. Alsof daarmee de maat niet vol is, heeft Finn besloten her en der maffe elektronische effectjes in te mengen. Gek genoeg zal het de reguliere zenuwlijder niet tot waanzin drijven. Liam Finn is erin geslaagd van alle losse elementen een solide eenheid te smeden.

Statement

‘FOMO’ is een soort statement, hier is niet zomaar de zoon van bezig, hier gaat een muzikant lekker zijn eigen weg. Liam Finn levert met ‘FOMO’ een knap album af dat van begin tot eind weet te boeien. Of je nu een zeer kritische luisteraar bent of juist niet.

Ooit zullen er mensen zijn die niet weten dat Liam Finn zo’n beroemde vader heeft!

Bekijk ook: