Review: Mt. Desolation – Mt. Desolation

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: indie rock, Keane, mt. desolation, mumford & sons

Tweet

Keane liedjesschrijver Tim Rice-Oxley hunkerde samen met band genoot Jesse Quin en Jessica Staveley-Taylor (The Staves) naar kleine podia. Wellicht ook naar iets minder commerciële muziek, immers, Keane is bewandelt het alternatieve pad al lang niet meer.
Mt. Desolation neigt qua stijl dan ook meer naar hoe Keane ongeveer tot 2006 was; Commercieel levensvatbaar maar eigenzinnig.

Rice-Oxley’s piano is door het hele album heen goed vertegenwoordigd. Vooral hier (en onontkoombaar bij een nummer als ‘Bitter Pil’) zal de link met Keane snel worden gelegd. Net als overigens de teksten, die zijn vooral introspectief van aard, persoonlijk. Het grote verschil is dat het deels uit de Engelse context wordt gehaald en in een Amerikaanse wordt geforceerd.

Het blijft, ondanks acts als Mumford & Sons, toch een beetje raar, Engelsen die een combinatie van country en folk spelen. Hoe geloofwaardig komen die over, als ze liedjes zingen die verhalen over trips door Virginia? Niet heel erg, het Britse accent van de heren en dame helpt namelijk niet erg mee.

Muzikaal gezien is Mt. Desolation een stuk geloofwaardiger dan inhoudelijk. De band kan prima door voor een authentieke Amerikaans band. In het nummer ‘Annie Ford’, als de country er niet te dik bovenop ligt, klinken ze een beetje als de E-Street band. 1 ding staat vast, de band is de Americana meester.

Het beste aan dit album is misschien dat het het enthousiasme van de muzikanten zo goed overbrengt. Hier zijn mensen bezig die in de eerste plaats plezier willen hebben in wat ze doen, dat maakt ze sympathiek. Daarnaast staan er een paar ijzersterke songs op ‘Mt. Desolation’, maar dat mag je dan ook wel verwachten van een van de beste songschrijvers van Engeland!

Bekijk ook: