Review: Ra Ra Riot – The Orchard

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: barsuk, indie rock, ra ra riot, vampire weekend

Tweet

Ra Ra Riot begon in 2006 als initiatief van een stel muzikale studenten van de Syracuse University. Dan mag je als luisteraar de lat hoog leggen, we hebben het immers over studenten, mensen van wie je verdulleme (let op Guus Meeuwis!), intelligente muziek mag verwachten! Wel nu, het in 2008 verschenen debuut ‘The Rhumb Line’ deed het hard van menig criticaster sneller kloppen, de band werd geroemd om zijn orkestrale, maar toegankelijke sound.

Het mag logisch heten dat de opvolger van zo’n debuut aan zeer kritische blikken zal worden onderworpen. Immers, recensenten willen vooruitgang zien, gewaagde muzikale keuzes, artistieke statements!

Een lastige opgave voor een band.

Laten we de band’s tweede album ‘The Orchard’ dan ook maar los gaan zien van de voorganger. Wel nu, dit album, deze band, mag uniek heten! Je zou het een beetje in de hoek van Vampire Weekend kunnen plaatsen qua eigenzinnigheid, composities en tempo maar dan ga je wel heel erg voorbij aan de sound.

Het beste op ‘The Orchard’ komt niet van de voorman, de celliste, de violiste of de drummer. Het komt van gitarist Milo Bonacci en nog het meeste van bassist Mathieu Santos! Daar waar menig band zijn bassist verstopt, slechts met mate naar voren laat komen om restruimte op te vullen, daar zet Ra Ra Riot de baspartij op de voorgrond. Kijk, daar heb je alvast je artistieke statement!

Naast een goed statement is het ook niet meer dan terecht dat de bassist zo’n voorname rol is toebedeeld. De zang mag technisch OK zijn, het dwarrelt van hot naar her en had best wat bescheidener gemogen. Cello en viool, in sommige gevallen op dit album een hele goede vervanging voor de gitaar, hangen nu en dan tegen het irritante aan. Ze zijn te overvloedig aanwezig, het gaat teveel de concurrentie slag met die basgitaar aan. Het had wat meer naar de achtergrond gemogen. Daar waar je normaal de bas neerzet.

Goed gaat de combinatie gitaar, bas en drum. In de laatste minuut van een nummer als ‘Boy’ (video) hoor je daar een sterk staaltje van.

The Orchard is een barok album, met erg veel tierelantijntjes. Alle instrumenten vervolgen hun eigen grillige weg. Soms leidt dat interresante gehelen, vaak echter blijkt het teveel van het goede te zijn.

Met ‘The Orchard’ lijkt Ra Ra Riot iets teveel zijn doorgeschoten in intelligentie. Het album is wat over the top en werkt daarmee op de zenuwen. Iets meer bescheidenheid had de band, en daarmee dit album, gesierd.

Bekijk ook: