Review: Fiction Plane – Sparks

Waardering:
Auteur: Reem
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: fiction plane, Rock, sparks

Tweet

Je kent de dynamische driemansformatie Fiction Plane waarschijnlijk van hun succesvolle track ‘Two Sisters’ uit 2007. Wellicht ook van het feit dat zanger en bassist Joe Sumner de zoon is van Sting. Behalve de, ongetwijfeld vele, voordelen die dit biedt, maakte deze familieband het voor hem en zijn band wel lastig om uit de schaduw van zijn illustere vader en zijn muzikale wapenfeiten te treden. Toch lijken de heren dit stadium voorbij, en hebben ze (in Nederland) al een behoorlijke fanbase. Deze fans zullen met ‘Sparks’ het derde Fiction Plane album goed bediend worden.

Sinds 6 april jongstleden is de single ‘Push Me Around’ op internet te beluisteren. Deze lekker in het gehoor liggende track is representatief voor de sfeer op het album. Hoewel de muziek een overwegend vrolijk toon heeft, hebben de teksten vaak een meer duister thema. Het is een kunst om woede en allerhande problemen op deze manier toch zo luchtig te brengen. Gelukkig leken Joe en Seton Daunt (gitarist) tijdens het interview dat Ekaya op 16 april met ze had, geen overdadige ellende met zich mee te dragen.

Tijdens het interview verteld Seton dat de samenwerking met producer Paul Corkett (oa.: Nick Cave, Björk en Placebo) hun erg goed beviel. Ze werden vrij gelaten in hun muzikale keuzes en als Corkett ergens andere ideeën over had, dan bracht hij dit op een bescheiden manier naar voren. Deze opstelling werd door de band erg gewaardeerd, want het blijkt dat ze ook minder leuke ervaringen hebben gehad met producers die teveel een bepaalde formule aanhingen.

Op dit album hebben ze getracht om de muziek met iets minder ingewikkelde partijen dan voorheen te arrangeren, zodat ze wat minder op hun tenen hoeven te staan als ze optreden. Dit laatste kan ik niet goed beoordelen maar ik heb niet het gevoel dat Sparks nou echt zo simplistisch van aard is. Maar goed, dit zijn dan ook professionele muzikanten. Ik kan niet anders concluderen dat ze een fijn album gemaakt hebben.

Onder de beste tracks vallen ‘revenge’ en ‘Humanoid’. De eerste om het springerige, ietwat rock-anthem achtige karakter en het tweede om de mooie opbouw en sfeer. Het is niet te vermijden: in de muziek van Fiction Plane hoor je de genen van The Police, maar dan vermengt met, naar eigen zeggen, hun grootste muzikale invloeden: Nirvana en Rage Against the Machine.

De intensiteit van deze twee laatste hoor je hier en daar terug; zoals in het nummers ‘Revenge’ en ‘Tommy’. maar over het algemeen is Fiction Plane een heel ander soort band. Luchtiger van toon en een stuk toegankelijker. Ze blijken in ieder geval een zeer geschikte festivalband, want door hun energieke optredens bereiken ze gemakkelijke een grote groep mensen.

In deze video geven Joe en Seton op een paar mini-gitaartjes een bijzonder snelle, en grappige, interpretatie van het album.

Good To Know…

Fiction plane: album launch met optreden en signeersessie op 14 mei bij FAME
check deze link (klik)

Bekijk ook: