Review: Josh Ritter – So Runs The World Away

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: indie, Josh Ritter, singer/songwriter, So Runs The World Away

Tweet

Rillingen… Ze lopen over mijn rug, telkens als ik het nummer ‘Another New World’ hoor. Het nummer is afkomstig van Josh Ritter‘s nieuwste album ‘So Runs The World Away’. Het is wat mij betreft ook het onbetwiste hoogtepunt. Een literair nummer, welhaast even groot als de grootste werken van Leonard Cohen.

Grootse uitspraken…

De in 1976 geboren Josh Ritter kwam als tiener in aanraking met de muziek van Bob Dylan en Johnny Cash. Het bewoog hem er toe zelf muziek te gaan maken. Welnu, met Dylan en Cash als grote voorbeelden kan het welhaast niet anders of je gaat muziek maken waarin het verhaal een belangrijke rol speelt. En nee, een verhaal hoeft niet lang te zijn, je moet het alleen wel in het juiste tempo vertellen. Ritter neemt daar op ‘So Runs The World Away’ goed de tijd voor.

Het tempo op dit album ligt laag. Traag kun je het niet noemen. Wel gedragen.
Het is vaak de tekst die voorop staat. Puur muzikale partijen worden eigenlijk maar zelden gepermitteerd. Wanneer dat gebeurt gebeurt dat overigens wel erg goed, maar eigenlijk altijd te kort. Soms wordt er een fantastisch geluid getoverd uit een gitaar, maar eer het de kans krijgt ook maar enig hout te snijden moeten Ritter’s woorden weer van zich doen spreken.

Voor de meeste nummers (zoals ‘Another New World’) pakt dit goed uit. Soms ontstaat echter het gevoel van een gemiste kans op een meer compleet nummer. Maar dan: kan een toch al compleet nummer nog completer? Ritter heeft keuzes gemaakt en die pakken wat ‘So Runs The World Away’ betreft, goed uit.

Hoewel het album in zijn geheel als verhalend valt te omschrijven is het niet eenduidig in stijl. Goed, het is allemaal singer/songwriter, binnen dat kader wordt er wel degelijk gevarieerd. Het leidt er toe dat een nummer als ‘Lark’ van Simon & Garfunkel afkomstig lijkt te zijn, het volgende nummer (‘Latern’) had even zo goed uit kunnen worden gebracht door Bruce Springsteen. Of wat denken we van ‘Rattling Locks’, Nick Cave die zich een beetje inhoud?

Omdat Ritter zich niet wenst tegen te laten werken door een vaag begrip als tijd, zijn de meeste nummers op ‘So Runs The World Away’ lang te noemen. Met lange nummers is op zich natuurlijk niks mis. Het wordt alleen wel wat anders als je een hele serie van lange nummers hebt. Niet dat de verveling toeslaat, je zou alleen als luisteraar wel eens problemen kunnen krijgen om je aandacht er goed bij te houden. Wat dat betreft had een flink uptempo en stevig nummer op zo’n driekwart van dit album niet misstaan. Als onderstreping van al het schoons dat ‘So Runs The World Away’ rijk is. En laat ik wel wezen, het begrip rijk is in dit geval een understatement.

Eigenlijk komt het er op neer dat je je als luisteraar maar even moet inspannen. Je bent het aan de esthetica verplicht!

Josh Ritter is een edelsmid. Zijn verhalen zijn als sieraden, zijn muziek als de mooie vrouwen die ze dragen. ‘So Runs The World Away’ is een album dat de wereld een stukje mooier maakt. Dat is geen mening, dat is een feit.

Bekijk ook: