Review: So Many Dynamos – The Loud Wars

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: indie, Rock, So Many Dynamos, The Loud Wars

Tweet

Eerste indrukken, ze kunnen zo misleidend zijn. Zo heb ik het in ieder geval ervaren met So Many Dynamos’ laatste album ‘The Loud Wars’. Het hoesje ziet er heerlijk indie uit, een ook de sound leek mij in eerste instantie te kunnen bekoren. Toch ging het op een gegeven moment mis tussen mij en dit album.

Dagenlang heb ik met mijn ziel onder de arm gelopen. Hoe kon het dat ik The Loud Wars niet meer in zijn geheel kon luisteren? Waarom hield ik het maximaal 4 nummers vol om dan geërgerd, iets anders op te zetten? Waarom zag ik op tegen deze recensie?

Ik kon het niet plaatsen beste lezer, maar nu ben ik erachter. Het is zanger Aaron Stovall. Niet zijn stemgeluid, niet zijn techniek maar zijn voorliefde voor lange uithalen. Nee, geen uithalen die getuigen van zangtalent. Ze doen eerder denken aan iemand die al kontkrabbend het 16 letterwoord bij Lingo probeert te raden, terwijl het kwijl hem uit de mond drupt. Hoe dat klinkt? Als een langgerekte “uuuuuuuuuh…”

Pfoe…

Het gedrag van Stovall bereikt een dieptepunt bij het nummer ‘New Bones’. Dit is nummer vier op het album, en daarmee een breekpunt; de rest van het album wordt het er niet veel beter op. Sterker nog, naast zingen doet Stovall ook nog eens zijn uiterste best om met zijn keyboard een geluid te produceren alsof je op een zwoele zomeravond wordt omringd door dertig op bloed beluste muggen. Telkens als je bijna in slaap valt wordt je opgewekt door gezoem vlakbij je oor…

Goed, er zijn mensen die lang niet zoveel last hebben van dertig muggen als ik. Er zal dan ook een groep mensen zijn bij wie de muziek van So Many Dynamos wel goed valt! Welnu, voor die mensen wil ik de positieve kanten van dit album best even opnoemen.

‘The Loud Wars’ staat vol met vlotte songs. De teksten nodigen erg uit om aandachtig beluisterd te worden. Aan inhoud ontbreekt het niet bij So Many Dynamos. Het gitaarwerk op dit album is bepaald geen fantasieloze akkoordenbrij. Het wordt gekenmerkt door loopjes en melodielijnen die vrij uitzonderlijk zijn in opbouw. Originaliteit alom bij deze band.

Daar, ik heb getracht opbouwend te zijn, maar op de een of andere manier schiet dit album bij mij, keer op keer, mijn verkeerde keelgat binnen. Daarom bij deze de vraag: “Zijn er ook fans van So Many Dynamos in de zaal?”

Bekijk ook: