Review: Benjamin Biolay – La Superbe

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: benjamin Bilay, la superbe, singer/songwriter

Tweet

Eerlijk is eerlijk, veel Franstalige muziek dringt niet echt vaak tot Ekaya door. Gelukkig pikken we nu en dan wel eens Franstalig juweeltje mee. Zo is daar Benjamin Biolay met zijn laatste album ‘La Superbe’. Heel kort samengevat: Wauw!

Nee, mijn Frans is niet van al te beste kwaliteit. Ik krijg slechts flarden mee van waarover deze Franse singer/songwriter (maar ook acteur en producer) zingt. Nu doet dat in de muziek gelukkig ook niet altijd direct ter zake. Is het niet het gevoel wat wordt wat overgebracht wat er echt toe doet? Of: hoe wordt er gezongen?

Wel nu, Biolay’s manier van zingen houdt in dat hij erg dicht op z’n microfoon zit, maar daarmee goed wegkomt door z’n timide, donkere stem. Er gaat een heerlijke nonchalance uit van Biolay. Het maakt ‘La Superbe’ tot een album die uitstekend in balans is.

Zei ik dubbelaar? -Jazeker…

Dubbelaars (dubbelceedees zo je wilt), vindt ik maar al te vaak dubieus. Ofwel het eerste schijfje, ofwel de tweede wordt uiteindelijk de favoriet, en daarmee het meest gedraaid. Altijd ten koste van de ander… En ja, La Superbe deel 1 werd mijn persoonlijke favoriet, mede door een aantal werkelijk grootse chansons. Fransen (en Belgen) hebben daarin nu eenmaal een enorm rijke geschiedenis -denk aan Charles Aznavour, Serge Gainsbourg en (Belg) Jacques Brel- Chansons hoef je niet woord voor woord te volgen om ze toch te kunnen begrijpen.

CD1 is echter niet uitsluitend een aaneenschakeling van triestigheden en allerhande mijmeringen. Biolay is daar te veelzijdig voor. Aan de ene kant heeft Biolay een natuurlijke voorliefde voor de piano, aan de andere kant biedt La Superbe ook zeker plaats aan meer door gitaar gedreven uptempo songs. Dan zijn er nog de werkelijk fantastische harmonieuze koper partijen op het nummer ‘Night Shop’; Biolay op z’n allerbest!

Goed, overduidelijke favoriet bij mij is cd1, maar daarmee wil ik het tweede schijfje van dit meesterwerk (want dat is het) niet ongemoeid laten. Ik heb het idee dat op cd2 meer plaats is voor experiment. Het kent zijn hoogtepunt in het nummer Buenos Aires. Het lijkt erop dat Biolay speciaal voor dat nummer de drumcomputer van Falco (ja die) heeft gejat. Sommige drumeffecten klinken behoorlijk gedateerd, het geeft het nummer wel die ietwat humoristische inslag. Want of het ook daadwerkelijk humoristisch is? Er wordt Spaans in gerapt mensen, ik kan slechts gissen dat het iets met een Zuid-Amerikaanse stad van doen heeft. (Juist, een erg ‘scherpe’ observatie…)

Ik kan enkel vol lof zijn over dit album. Ik denk dat het in al zijn schoonheid, vele mensen, jong en oud, zal aanspreken. Dat kan niet anders!

Bekijk ook: