Review: Sounds Like Violence – The Devil On Nobel Street

Waardering:
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: indie, indie rock, Sounds Like Violence, The Devil On Nobel Street

Tweet

Tijd voor een fris en onbevangen rockband uit Zweden: Sounds Like Violence. Deze band heeft mij uiterst positief verrast met indie rock waarvan ik me af vroeg of die nog wel gemaakt werd: onbevangen, energiek, ongecompliceerd en catchy. Gelukkig, het antwoord is een volmondig Zweeds ‘ja’. ‘The Devil On Nobel Street’ is het tweede album van deze band die al sinds 2004 bestaat.

Om je gerust te stellen: Zweeds betekent in dit geval niet dat je als luisteraar het soort Engels te verduren krijgt dat qua accent flink is gedompeld in willekeurige saus uit de Ikea keuken. Heus, het is te bespeuren, maar in plaats van dat het ergerlijk is, doet het wel lekker eigen aan. Belangrijk is het om te weten dat de zang afkomstig is van Andreas Söderlund, een man die het in zich heeft om, met alle registers open, schreeuwend en wel, nog altijd zuiver te klinken. Het zijn zijn vocalen die de muziek van Sounds Like Violence nu en dan vleugels geeft. Je wordt als luisteraar van harte uitgenodigd om lekker mee te brullen!

Wat mij persoonlijk aan dit album heeft verbaasd is hoe nummers die aanvankelijk nietszeggend beginnen, zich ontpoppen tot zeer verslavende tracks. Nummers die er om vragen om herhaaldelijk beluisterd te worden. ‘Get Out Of Bed’ bijvoorbeeld, een nummer over seks (hoe rock ‘n roll) die wat mij betreft de meeste hitpotentie (bweegh wat een vies woord) van het hele album heeft, een beetje vergelijkbaar met ‘Sex On Fire’ van Kings Of Leon.

Met veel albums heb ik het idee dat het zwaartepunt vaak vooral in het begin ligt (het zijn alleen de beste die van begin tot eind interessant zijn). Bij ‘The Devil On Nobel Street’ ligt dat anders. De dynamiek van dit album is dusdanig goed dat ik, al naar gelang mijn gemoedstoestand, bij elke luisterbeurt andere favorieten heb. Het zwaartepunt van dit album verschuift wat dat aangaat van uur tot uur.

Verwacht niet teveel (muzikale) diepgang van Sounds Like Violence. Zeker, de band weet te imponeren met de manier waarop het bepaalde nummers weet uit te bouwen (check ’1993′), de band lijkt niet erg op uit te zijn muzikaal de overtreffende trap op te zoeken. De band schept genoegen in het musiceren an sich. Dat levert overigens voldoende kwaliteit op. Veel belangrijker is de factor ‘bruis’ die deze band voortbrengt.

Bruisen is precies datgene waar Sounds Like Violence het beste in is. De grote kracht van deze band is niet eens zo zeer het vakmanschap (daar over beschikken ze overigens voldoende), het is het enthousiasme. Dat is de factor die bij deze band aanstekelijk werkt en waarom je het album, wanneer het eenmaal in je bezit is, herhaaldelijk op zult zetten.

Bekijk ook: