Review: Heidi Happy – Flowers, Birds And Home
« Review: Ebony Bones! – Bone Of My Bones | Review: DatA – Skywriter »
Auteur: Edward
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: birds and home, flowers, heidi happy, indie, jazz
Tweet

Zorg voor sfeer in je huis wanneer je Heidi Happy‘s nieuwe album ‘Flowers, Birds And Home’ besluit op te zetten. Deze muziek leent zich bij uitstek voor een avondje bezinning of een romantisch samenzijn. De sound van dit album laat zich omschrijven als zacht en jazzy met een zeer verantwoorde scheut klassiek. Heel nu en dan wordt je als luisteraar getrakteerd op klanken die over lijken te zijn gewaaid uit de Balkan.
Heidi Happy is de artiestennaam van de in 1980 in Zwitserland geboren Priska Zemp. Deze dame heeft een zeer muzikale opvoeding genoten. Haar moeder is sopraan en van haar krijgt ze dan ook haar eerste zanglessen. Later zet ze die voort op een muziekschool voor jazz.
Zemp is sinds de jaren ’90 bezig met het verkennen van haar mogelijkheden in de muziek. Ze speelt in meerdere bandjes die geen van allen ooit doorbreken. De geschiedenis van Heidi Happy heeft zelfs een Hollandsch tintje. Voor haar studie besluit ze naar Amsterdam te gaan. Deze stad doet haar blijkbaar goed, het is nog altijd de plek waar ze haar muziek componeert.
‘Flowers, Birds And Home’ hangt tussen lief en mistroostig in. Het album begint op het eerste gehoor lief met het nummer ‘Hush’, wie naar de tekst luistert hoort dat dit lied gaat over iemand die zich miskend voelt. ‘Hush’ staat hierin niet op zichzelf. Daar waar melodieën een glimlach zouden kunnen veroorzaken brengen de teksten eerder tranen teweeg. Ik zou het album niet triest willen noemen, erg vrolijk is het ook niet, een enkele uitzondering daargelaten.
Vandaar de oproep om vooral kaarsjes aan te steken en de gordijnen te sluiten wanneer je optimaal van Flowers Birds And Home wilt genieten. Zorg ervoor dat de omstandigheden dusdanig zijn dat Heidi Happy het best tot haar recht komt. Zij verdient dit, ze is namelijk steengoed. Respect!
Bekijk ook:
« Review: Ebony Bones! – Bone Of My Bones | Review: DatA – Skywriter »Wat vind jij? Reageer!
Dit artikel is geplaatst op 18 - 11 - 2009 door Edward en is eigendom van Ekaya Music Magazine

Audio: Toro Y Moi – Dead Pontoon
Live Recensie: We Were Promised Jetpacks @ Vera (03/02/2012)
Audio: Funkerman – Blow
Audio: Lockerbie – Í Draumi
Recensie: Dr. Dog – Be The Void
Video: The Shins – September