Review: Diablo Blvd. – The Greater God
« Venice Is Sinking – Azar | Review: Choir Of Young Believers – This Is For The White In Your Eyes »
Auteur: Reem
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: Alex Agnew, Diablo Blvd, indie rock, recensie, The Greater God
Tweet
‘The Greater God’ is de eerste plaat van Diablo blvd. De vormgeving van de albumhoes geeft al veel weg over de stijl die we van deze mannen mogen verwachten. Namelijk ‘ouderwetsche heavy metal’ in de stijl van Danzig,The Cult en zelfs (het mag blijkbaar weer) Guns’N Roses.
Deze keuze voor een bepaalde stijl is wat mij betreft helemaal goed. Ik ben zelf ook opgegroeid met deze soort muziek. Het album is wat dat betreft een feest van herkenning. Als Alex Agnew in het nummer ‘Virus’, ‘Guitar’ roept en dat dan de solo losbarst krijg ik een beeld van die goeie oude Axl die Slash beveelt even flink los te gaan op de snaren.
Een lekkere solo is het dan weer wel: veel van de gebruikte riffs en ritmes komen uit het ‘how to play rock’-boekje en, hoewel enigszins inwisselbaar, het klinkt allemaal behoorlijk vet. Maar na een paar nummers herken ik echt iets teveel clichés want hoewel de muzikale omlijsting erg goed is, begint na een paar nummers de overvloed hiervan enigszins te vervelen.
Noemenswaardig is dat de frontman Agnew ook een rijzende ster is als stand-up comedian. Voornamelijk nog in België maar ik werd een tijdje geleden ook al door vrienden in het hoge noorden op zijn bestaan attent gemaakt. Ik wil het verder niet hebben over zijn show maar ik zou zeggen neem een kijkje op YouTube.
Diablo Blvd. bestaat uit enkele gedegen muzikanten en Agnew heeft een puike rockstem. Zijn zanglijnen zijn ook oké (hoewel ietwat repetitief) ‘The Greater God’ is daarom beslist geen slecht album.
Wat weerhoudt mij dan om het echt goed te vinden? Dat het album is een ode aan een aantal muzikale helden en dat hoor ik duidelijk. Maar helaas springen er geen nummers echt uit (het is wellicht in de studio wat plat geproduceerd?). Hoewel deze stevige rock spanning zou moeten opbouwen, doet dit het niet (genoeg) op deze plaat naar mijn idee.
Bekijk ook:
Wat vind jij? Reageer!
Dit artikel is geplaatst op 19 - 10 - 2009 door Reem en is eigendom van Ekaya Music Magazine
Recensie: Boy & Bear – Moonfire
Recensie: Rachel Sermanni – Black Currents EP
Live Recensie: Radical Face @ Vera, Groningen (02/02/2011)
Audio: Blood Red Shoes – Cold