Telekinesis – Telekinesis!

Artiest: Telekinesis
Album: Telekinesis!
Genre: Indie rock
Release: 2009
Label: Merge
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop Telekinesis!

Telekinesis is een band, maar dan wel een band die uit slechts een persoon bestaat. De persoon achter Telekinesis heet Michael Lerner. Doet die dan alles in zijn eentje? Niet helemaal. Wanneer hij op tournee is heeft hij een band om zich heen. Zijn debuutalbum ‘Telekinesis!’ heeft hij door Death Cab For Cutie gitarist Chris Walla laten produceren. Het is een bijzonder opnameproces geweest. Per nummer werd een dag uitgetrokken. De opnames verliepen analoog.

Hoewel Telekinesis een eenmansproject is, klinkt het als een volwaardige traditioneel bezette indie rock band. Alle instrumenten zijn door Lerner zelf ingespeeld maar dat leidt niet tot eenzijdigheid. Het is alsof Lerner een meervoudige persoonlijkheidsstoornis heeft waarbij elke persoonlijkheid zijn eigen instrument is toebedeeld. De gemene deler van die persoonlijkheden is het grote enthousiasme. Hier is iemand bezig geweest zijn passie op tape te vangen en dat hoor je!

Enthousiasme en passie maken nog geen volwaardig album. ‘Dat Telekinesis!’ dat wel is, heeft te maken met een groot talent voor liedjes schrijven. De songs op ‘Telekinesis!’ bestaan uit pakkende melodieën met veel oohs en aahs. Alsof het niks is weet Lerner zowel te ontroeren als op te beuren. De ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid verraad vakmanschap.

Het analoog opnemen heeft geresulteerd in een vol geluid dat wars is van enige steriliteit. Het geeft dit album karakter. Dat je af en toe een ‘Rec’ knop terug hoort floepen doet uiterst charmant aan. Producer Chris Walla heeft er voor gezorgd dat je als luisteraar het gevoel hebt daadwerkelijk naar een zolderkamer project te luisteren. Ook is het waarschijnlijk aan hem te danken dat ‘Telekinesis!’ zo opvallend toegankelijk is voor een eenmansproject. Het is eigenzinnig maar wel doorgrondelijk.

‘Telekinesis’ is geen poging tot muzikale vernieuwing. Het is een album dat tot stand kwam door een ‘ik-doe-gewoon-mijn-ding’ mentaliteit. De reden dat dit album zich keer op keer, zonder ooit te vervelen, laat afspelen is het grenzeloze optimisme wat er uit spreekt. De schijnbare knulligheid die dit album nu en dan naar voren laat komen is in feite een briljante manier om muziek tastbaar te maken.

Bekijk ook: