Review: Moby – Wait For Me

Moby is een succes. Des te opvallender dat de inspiratie voor zijn negende studio album ‘Wait For Me’ een uitspraak is van David Lynch, een Amerikaanse regisseur. Deze heeft ooit gezegd dat creativiteit omwille van het creatief zijn een goed ding is. Dat er geen commerciële druk op zou moeten zitten. Welnu, commerciele druk zat er tot nu toe altijd genoeg op de muziek van Moby. Zo’n beetje elk nummer op zijn album ‘Play’ (1999) is voor reclame doeleinden gebruikt.

Het zou voortschrijdend inzicht kunnen worden genoemd, toch zet die inspiratie van Moby te denken. Zou hij voorheen zijn muziek enkel uit het oogpunt van goede handel hebben gemaakt? Vanwaar nu ineens dit inzicht? Zal Moby er minder om verkocht worden? Klinkt zijn muziek nu ook anders?

Op veel vragen heb ik geen antwoord, Moby nam niet op toen ik hem belde. Een ding weet ik wel, wat betreft zijn muziek is er niks nieuws onder de zon. Moby heeft het al vaker gepresteerd om behoorlijk bedrukte dance (voor zover we daar van kunnen spreken) te maken. Ook ‘Wait For Me’ is bepaald geen vrolijke bedoening. Om een beeld te geven: de eerste single afkomstig van dit album heet ‘Shot In The Back Of The Head’. Andere uitingen van levenslust vinden we terug in titels als: ‘There’s No Hope’.

Mocht je nog geen last van de crisis hebben, dan krijg je dat wel als je naar ‘Wait For Me’ luistert. Het album is erg zwaar op de hand en kent een hoop invloeden vanuit de klassieke muziek. Waar je echter bij klassieke muziek daadwerkelijk violen hoort, hoor je hier een synthetische benadering van een viool. Het is wellicht hierdoor dat de zware ondertoon moeilijk serieus te nemen is. Eerder ontstaat het gevoel dat Moby eens vaker naar buiten had moeten gaan, dan had hij de zon kunnen zien schijnen. Wellicht was er dan iets meer ruimte geweest om nu en dan eens adem te kunnen halen. ‘Wait For Me’ is erg beklemmend uitgevallen.

Dance is geen klassiek en synthetische geluiden zijn welhaast essentieel te noemen. Daarbij: Moby is een vakman. Technisch gezien valt er daarom niks af te dingen op ‘Wait For Me’. Het album bevat echt wel een aantal sterke nummers. Ik noemde eerder ‘Shot In The Back Of The Head’, het is daar een goed voorbeeld van. Een heel album vol met soortgelijke nummers is al snel een beetje teveel van het goede.

Hebben we het alleen over de persoon van de muzikant/producer, dan is dat een ander verhaal. Zou deze man zichzelf iets minder serieus nemen en was het hem echt om de creativiteit gegaan, dan had hij wellicht voor een verrassing kunnen zorgen. Dat is niet het geval. ‘Wait For Me’ valt het beste te omschrijven als technisch perfecte voorspelbaarheid. Geen mislukking maar ook geen succes.

Misschien een bescheiden commercieel succes?

Beluister dit album!

Moby ‘Shot In The Back Of The Head’ Video by David Lynch

Bekijk ook: