Elvis Costello – Secret, Profane and Sugarcane

Artiest: Elvis Costello
Album: Secret, Profane and Sugarcane
Genre: Country, Bluegrass
Release: 2009
Label: HEAR MUSIC
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop Secret, Profane and Sugarcane

Elvis Costello blinkt de laatste 15 jaar uit in veelzijdigheid. Vaak in samenwerking met andere grootheden heeft hij jazz platen uitgebracht, klassieke albums, soundtracks voor films, you name it… Je zou haast vergeten dat hij ook nog een band heeft. Een heuse rockband; The Imposters. Toch is het niet die band waar hij ‘Secret, Profane and Sugarcane’ mee heeft opgenomen. Voor dat album ging hij naar Nashville en kreeg hij ondersteuning van een akoestisch bandje. Voor de gelegenheid heet dat bandje The Sugarcanes.

Nashville, akoestisch bandje, wat is het dat Costello ons nu wil aansmeren? Country en bluegrass… Persoonlijk moest ik even wennen aan die gedachte. Aan de andere kant, Elvis Costello heeft me vaker positief weten te verrassen. Dus ja, country, waarom ook niet? Daarbij, in 1986 bracht hij een dubbelaar uit, genaamd ‘King Of America’, die ook al behoorlijk country aandeed. Echte Costello fans zullen dus niet zo verrast zijn als ik. Wist ik veel dat de beste man eigenlijk een hele geschiedenis heeft met bluegrass?

Toch kan ik niet helemaal rijmen. Je kunt veel van Costello zeggen, wanneer je dat doet met respect! Punt is alleen dat (naar mijn nietige mening) Costello’s vocale kunnen zich helemaal niet leent voor country en bluegrass. Zijn stem is karakteristiek en overtuigend maar niet gepast als het aankomt op country. Daar leidt zijn stem teveel af van de muziek, past het simpelweg niet.

Toppunt van hoe hij qua zang tekort schiet is misschien wel het voor Johnny Cash geschreven nummer ‘Hidden Shame’. Het voelt wat ongemakkelijk aan, alsof er iets niet klopt. Het doet vooral verlangen naar de manier waarop Cash het ooit vertolkte.

Helemaal negatief wil en zal ik niet zijn. Costello weet ook te ontroeren. Zo zijn nummers als ‘She Handed Me A Mirror’ met een soort gevoeligheid gezongen zoals alleen Costello dat kan. Daarbij is het onmiskenbaar dat dit album met liefde is gemaakt. Liefde voor traditioneel Amerikaanse muziek.

Ontroering en liefde, het zijn de goede intenties die dit album overeind houden. Ze tillen het op tot een magere voldoende. Wat mij betreft mag Costello nu eindelijk wel weer eens gaan doen waar hij echt goed in is: Rock maken!

Bekijk ook: