The Veils – Sun Gangs

Artiest: The Veils
Album: Sun Gangs
Genre: Indie Rock
Release: 2009
Label: label
Recensent: Edward
Waardering: goed
Sun Gangs

Wie over The Veils spreekt, spreekt voornamelijk over Finn Andrews. The Veils bestaat bij zijn gratie, zeker als het gaat om de invulling van de formatie. De band zier er, op Finn Andrews na, totaal verschillend uit dan in oprichtingsjaar 2002. In 2004 ging The Veils namelijk op de schop en met een compleet nieuwe band werd ‘Nux Vomica’, de opvolger van ‘The Runaway Found’, geproduceerd.

Betreffende de invulling van de band is er sinds 2004 niks meer veranderd. Blijkbaar vindt Finn Andrews, van oorsprong Nieuw Zeelander, het wel goed zo. Het zal geen verrassing zijn dat ‘Sun Gangs‘ meer weg heeft van zijn voorganger ‘Nux Vomica’ dan de plaat waar het allemaal mee begon. Het is namelijk een nummer als ‘Lavinia’, afkomstig van debuut album ‘The Runaway Found’ dat de harten stal van vele mensen.

‘Nux Vomica’ schrok mensen, afgezien van het prachtige ‘Advice For Young Mothers To Be‘, voornamelijk af. Het is dan ook een album waarop vele geesten worden uitgezworen. ‘Sun Gangs’ heeft dat ook, zij het in een iets lichtere dosis. Er is meer ruimte om naar adem te happen. Dat is nodig, Finn Andrews heeft namelijk een natuurlijke neiging erg zwaar op de hand te zijn.

De ruimte voor adem komt met samen met meer ruimte voor romantiek. Zeker een nummer als ‘It Hits Deep’ is zowaar meeslepend. Dat is iets anders dan ontzagwekkend. Op ‘Sun Gangs’ wordt door The Veils een wat lichtere koers gevaren. Dat is overigens, afgezet tegen het gros, nog altijd zwaar. De koers die is gezet leidt ons van zware depressies ook naar plekken waar nu en dan een zonnestraal door de wolken breekt.

‘Sun Gangs’ is een plaat die in de eerste plaats zeer artistiek is. Dat is een gegeven wat nu eenmaal onlosmakelijk aan The Veils verbonden lijkt te zijn. Helemaal niet erg maar is er misschien ook plek voor enige relativering? Het antwoord van ‘Sun Gangs’ is een voorzichtig ‘ja’.

Ik kan met die voorzichtige ja heel goed leven. Het resulteert namelijk in een album waar, naast hevig leed, plaats is voor iets luchtigere, maar wel hoogst eigenzinnige, rock. Dat hoor je terug in het nummer ‘The Letter’, mijn persoonlijke favoriet. Nummers als ‘The House She Lived In’ en ‘Scarecrow’ aan de andere kant zijn een stuk rustiger, je beluistert ze als het ruizen van de zee.

Toch, als er dan flink wat zweepslagen worden uitgedeeld, zoals in ‘Larkspur’ het geval is, dan blijkt maar weer dat dat een specialiteit op zich is. Er zijn maar weinig bands op deze wereld die een sfeer weten neer te zetten die zo diep gaat. Je voelt Finn Andrews gekerm tot in het merg van je botten en je weet: hiertoe is deze man op aarde.

Bekijk ook: