Ontdek Oprechte Muziek!

Cotton Jones – Paranoid Cocoon

« Recensie: Ladyhawke – Ladyhawke | Review: Vetiver – Tight Knit »
Waardering:
Auteur:
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: ,

Artiest: Cotton Jones
Album: Paranoid Cocoon
Genre: folk
Release: 2009
Label: label
Recensent: Edward
Waardering: goed
Koop Paranoid Cocoon via Amazon

We leven anno 2009, de consument wil de ‘muziek van toen’. Overal klinkt de roep tot retro. Het is om zot van te worden; muziek uit grootmoeders tijd! Bespottelijk! Aan de andere kant, het is nu en dan wel fijn dat er gepoogd wordt muziek meer tastbaar te maken. Geen gekke computer dingen maar orgels. Of synths, maar dan wel uit de jaren tachtig.

Als romanticus mag ik graag naar de muziek uit de jaren zestig luisteren. Af en toe. Als recensent van ekaya.nl blijf ik maar al te graag bij met de huidige muzikale ontwikkelingen. De ultieme combinatie van die twee dingen plus mijn behoefte aan ingetogen muziek wordt beantwoord door Cotton Jones met het album ‘Paranoid Cocoon’.

Maar al te vaak grijpen de hippe Indie vogels die tegenwordig ons muzikale hemelgewelf bevolken terug naar de jaren zestig. Als waren het eksters wordt alles wat maar een beetje glans heeft bijelkaar gejat en omgesmolten tot o zo interresante en festival proof liedjes. Soms lijkt het wel of een muzikant anno nu zich niet meer serieus kan nemen als hij niet terug grijpt naar wat al geweest is. Jammer.

Cotton Jones klinkt o zo jaren zestig. Dat zou ik heel gemakkelijk de grond in kunnen boren. Ik doe dat niet. Bij Cotton Jones krijg je namelijk het gevoel dat dit album, ‘Paranoid Cocoon’, hoe dan ook gemaakt zou zijn. Ongeacht de mode, ongeacht de tijd.

‘Paranoid Cocoon’ is folk. Beetje depri nu en dan. Soms ook vrolijk met een fluitje. Bij vlagen heel erg sixties, over het algemeen tijdloos. Deze band rond frontman Mike Nau (Page France) en Whitney McGraw zal het anno nu goed doen vanwege zijn nostalgische karakter. Wat mij betreft zal hij het over tien jaar nog steeds goed doen vanwege de hoge kwaliteit.

Bekijk ook:

Recensie: Girls - Father, Son, Holy Ghost
Recensie: Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
Recensie: Paul Weller - Sonik Kicks
« Recensie: Ladyhawke – Ladyhawke | Review: Vetiver – Tight Knit »

Wat vind jij? Reageer!