Ontdek Oprechte Muziek!

Anthony And The Johnsons – The Crying Light

« Review: White Lies – To Lose My Life | Apoptygma Berzerk-Rocket Science »
Waardering:
Auteur:
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: ,

Artiest: Anthony And The Johnsons
Album: The Crying Light
Genre: Art Rock
Release: 2009
Label: label
Recensent: Edward
Waardering: matig
Dit album is niet te verkrijgen via Amazon…

Het derde album van Anthony And The Johnsons stelt voornamelijk het talent van frontman Anthony Hegarty centraal. Is dat gek? Normaal gesproken niet. In vergelijking met het vorige album ‘I Am a Bird Now’ wel. Daar ging het voornamelijk over een bepaalde worsteling van de frontman. Hij voelt zich namelijk frontvrouw…

De focus licht dus bij de muziek. Toch kon ik de zang van Anthony pas plaatsen toen ik wetenschap kreeg van zijn worsteling. Een mannenstem wordt gehanteerd als was het een vrouwenstem. Dit maakt de muziek natuurlijk bijzonder. Bij mij roept het ook irritaties op. Waarom? Omdat deze stem maar wat door de muziek dwarrelt, een beetje emotioneel loopt te doen en eigenlijk nooit grijpbaar is.

Dat is een heel persoonlijk motief. Het voelt alleen als jeuk op mijn rug waar ik net niet bij kan. Ik moet dat delen. Echt stuitend wordt de zang op ‘Dust and Water’. Hier wordt gezongen als betrof het een vrouw van de sasakuzu stam, ergens in een droog en dor Afrikaans land. Pfoe… Wat moet je er mee, filosofisch uit het raam kijken terwijl je diep in je hart heel erg graag airguitar zou willen spelen op AC/DC?

Wat mij ergert maar anderen wellicht zal bekoren en Anthony Johnson uniek maakt is het theatrale wat de man kenmerkt. Dat is van een heel oprecht soort. Toch schept hij daarmee ook een afstand naar de luisteraar. Hij maakt die geen deelgenoot van zijn oprechtheid. Het is moeilijk binnentreden in de wereld van Anthony Hegarty, je zult door een façade van vibrato’s door moeten prikken.

Die façade valt eenmaal weg. Dat gebeurt in het nummer Aeon. Direct heb ik geen jeuk meer op mijn rug en kan ik rustig luisteren. Heel aardig nummer!

Over de kwaliteit van muziek kun je twisten. Ik ben van mening dat die op dit album niet uitzonderlijk hoog ligt. Het album getuigd voornamelijk van de potentie die Anthony And The Johnsons heeft. Een belofte voor de toekomst.

Bekijk ook:

Review: Cold War Kids - Mine Is Yours
Review: Liam Finn - FOMO
Recensie: ResistoR - The Bastards Have Landed
« Review: White Lies – To Lose My Life | Apoptygma Berzerk-Rocket Science »

Wat vind jij? Reageer!