Review: Opeth – Watershed

Waardering:
Auteur: Reem
Reacties: Reageer als eerste!
Geplaatst onder: Albums
Gelabeld als: metal, Opeth, Watershed

Tweet

Ik kreeg het album ‘watershed’ te horen bij een vriend van me. Deze jongen is een echte metalhead en houdt van ‘Progressive thrashmetal’, om precies te zijn. Normaal gesproken luister ik weinig metal, ‘progressief’ of andersoortig. Vroeger wel meer trouwens, maar veel verder dan Sepultura, Metallica ging dat niet. Af en toe raakt mijn smaak deze harde kant wel. Zoals de melodramatische metal van System of a Down, Hoewel deze band waarschijnlijk niet echt in het wereldje past.

Ik haak meestal af als een metalband heel erg snelle, technische en moeilijk te spelen ‘teringherrie’ gaat produceren. Maar nu ben ik zeer onder de indruk. Het is als met dingen die je eerst niet zo lekker vindt maar als je het maar vaak genoeg eet of drinkt ga je het vaak nog waarderen ook!

Het Zweedse Opeth misschien een bijzondere plaats in het metalwereldje in. Mede omdat het een schare fans heeft die zich tussen de ‘heavy’ en de ‘symfonic’ kant ophouden. De band was volkomen nieuw voor mij, maar binnen het genre heeft het al een flinke naam gemaakt. En dat is niet zo gek. Hun nieuwe album spreekt mij aan vooral om de toegankelijkheid, en natuurlijk om het feit dat het echt heerlijk klinkt.

De zang wisselt tussen zuiver en grunts maar zelfs de grunt-stukken vind ik geweldig. Waar ligt dat aan vraag ik mij af? Wellicht heeft het wat te maken met de sfeer die op het album ‘Watershed’ enorm goed opgebouwd wordt. Het eerste nummer ‘Coil’ brengt je direct in de juiste stemming met een atmosferisch akoestisch gitaarloopje en prettige zang (mannelijk en vrouwelijke stemmen).

Opeth sust je net genoeg in slaap om je onvoorbereid het brute tweede nummer om de oren te slaan. Qua hardheid valt het verder ook wel mee. Het album balanceert regelmatig op allerlei muzikale snijvlakken. Metal, symfonische rock, Spaanse en Oosterse thema’s, en soms zelfs een ballad met een jaren‘70 sausje. Dit laatste bijvoorbeeld in het nummer ‘Burden’, dat overigens ook origineel eindigt met een langzaam ontstemmende gitaar.

De nummers zijn opmerkelijk lang, gemiddeld 9 minuten. Het voordeel voor deze musici is dat ze daarmee de tijd nemen voor compositie en spanningsboog. Is metal niet jouw ding maar wil je wel weten wat die mensen nou bezielt? Luister dan dit album eens en zet hem niet af bij de eerste grunt, maar laat het eens op je inwerken. Lekker hoor!

Bekijk ook: