Video: Avi Buffalo – So What?

Wat zoek je in een perfecte track voor de zomer? Eigenlijk alles wat Avi Buffalo je biedt met zijn nieuwste single ‘So What?’.

De algehele sfeer van het nummer is dromerig, het tempo gemoedelijk. Maar het geheel is vlot genoeg om niet in slaap bij te vallen. Let vooral ook op het subtiele, ja, sublieme gitaarspel!

Snel, tape dit nummer op cassette! Bij de rest van je zomerse mixtape. Voor in je autoradio. En dan? Naar het strand!

altj-press

Interview: Alt-J

Bijna vanuit het niets was daar ineens een band uit Leeds met een hit op Youtube: ‘Breezeblocks’. Hun naam, gekozen omdat het wel goed klonk, is een toetsencombinatie op de Mac voor wiskundige symbool voor vernieuwing, het deltateken: Alt-J.

Met optredens op drie Nederlands festivals (Walk the Line [PIAS] NITES en deBeschaving) en debuutalbum ‘An Awesome Wave’ op komst, greep Ekaya direct de eerste kans aan om kennis te maken. In het Amsterdamse Backstagehotel spraken we met voorman Joe Newman en toetsenist Gus Unger-Hamilton: “Mensen denken misschien dat we heel geeky met computers zijn maar eigenlijk zijn we behoorlijk analoog.”

Eerste band

De vier leden van Alt-J ontmoeten elkaar tijdens hun studie in Leeds. Voor iedereen geldt dat Alt-J de eerste band is waar ze ooit in hebben gezeten. De muzikale ervaring is per bandlid erg verschillend. Zo zat Gus in een koor en is hij een klassiek geschoolde pianist.
Een muzikaal erg formele opvoeding, zeker als je dat vergelijkt met die van Joe: “Ik heb voornamelijk mezelf alles geleerd. Qua muzikale achtergrond is vooral mijn vader belangrijk. Hij is een gitarist die samen met mijn tante vaak werk van Simon and Garfunkel en James Taylor vertolkt. Hij hoort een hoop invloeden van Simon and Garfunkel terug in de muziek van Alt-J.”

“Mijn vader hoort een hoop invloeden van Simon and Garfunkel terug in de muziek van Alt-J”

Veel optreden in de zaaltjes en pubs van Leeds is er niet bij. De band musiceert aanvankelijk voor zichzelf in studentenkamers. De nummers die daar ontstaan, geproduceerd met Garage Band, worden vervolgens gedeeld met enthousiaste vrienden. Langzaam ontstond er een heuse fanbase, dat zorgde voor de nodige verandering bij de band. Gus: “Toen we begonnen zagen we onszelf als een echte recording band. Maar we streven er nu toch echt naar een live band te worden.”

Succes als tegengif

Het succes van het nummer ‘Breezeblocks’ doet de band goed, het werkt bemoedigend. Gus: “Het is net als met baby’s. In het begin huilen ze alleen maar en daarmee kunnen ze moeders tot wanhoop drijven. Die krijgen dan de neiging om ze uit het raam te gooien. Om te overleven leren ze uiteindelijk lachen, zodat diezelfde moeders ze uiteindelijk niks aandoen. De positieve reacties die we krijgen van onze fans werken ook een beetje zo. Ze zijn het perfecte tegengif voor de negatieve gevoelens die horen bij in een band zitten. Bijvoorbeeld als je heel lang van huis weg bent.”

De songs van Alt-J ontstaan over het algemeen volgens een vast patroon. Joe komt met de tekst en een melodie, vervolgens werkt iedereen daar zijn eigen stukje van uit. Gezamenlijk wordt vervolgens naar de structuur van het nummer gekeken. Muziek en tekst liggen daarbij in elkaars verlengde, ze complementeren elkaar.
Joe: “Wat soms ook gebeurd en wat heel interessant kan zijn is dat je muzikaal het tegenovergestelde van de tekst zoekt.”

Gehoorproblemen

De teksten van Joe vormen een zeer belangrijk onderdeel. Maar al te graag vertelt hij hoe een titel als ‘An Awesome Wave’ is afgeleid van een nogal bloederige passage uit het boek American Psycho. Literatuur is belangrijk, er werd door de band zelfs een heus boekenclubje opgericht, al kwam deze nooit van de grond.
Voor de overige bandleden is het soms wel een zoektocht naar hoeveel zeggenschap ze over de teksten van Joe hebben. Toch leidt het slechts zelden tot discussie. “Het is maar een keer gebeurd dat we een stukje van de tekst niet goed vonden passen, dat was in het nummer ‘Dissolved Me’. We kunnen er over het algemeen goed over praten.”
Joe: “Voor onze drummer maakt het overigens niet uit wat de teksten zijn. Hij is gedeeltelijk doof en het interesseert hem niet.”

Of dat geen problemen oplevert, een drummer met gehoorproblemen? Gus: “Dat valt mee, ik denk dat de drums bij uitstek een goed instrument is voor mensen met hoorproblemen. De enige keer dat het wel mis ging, was toen zijn gehoorapparaten waren uitgevallen tijdens een optreden en hij niet wist welk nummer we moesten spelen.”

Foutloos

“Op het podium ben ik vooral bezig om foutloos te spelen”

Op het podium is de band nog een beetje zoekende. Joe geeft aan in de toekomst misschien meer te willen improviseren op het podium. Dat is er nu nog niet bij. “We proberen op het podium het album te reproduceren. Daarbij hebben we ontzettend veel vertrouwen in elkaar, maar we voelen ons nog niet vrij genoeg om op het podium te experimenteren. Zelf ben ik echt helemaal niet goed in het improviseren op mijn gitaar.”
Gus: “Onze muziek komt voor een groot deel uit ons hoofd, alles is weloverwogen. Pas als we het allemaal goed vinden is het ook echt een Alt-J nummer. Het is daarom moeilijk om voor een andere benadering te kiezen. Op het podium ben ik vooral bezig om foutloos te spelen…”

Folktronica

Alt-J is muzikaal moeilijk in een hokje te plaatsen waardoor ze nogal vaak om uitleg worden gevraagd over hun sound. Ze begrijpen die vraag, maar beantwoorden die liever niet. Joe: “We houden er niet van om ons geluid in woorden te omschrijven. Het boeit ons niet. Maar, als bijvoorbeeld een taxichaufeur ons vraagt naar wat voor muziek we maken, dan leggen we het vaak uit als een mix van indie electro en folk; folktronica!”
Gus: “Liever dan te praten over die sound, gaan we bezig met waar het werkelijk om draait: muziek maken!”

Video: Dr Dog – Lonesome

Mooi moment om Dr. Dog weer eens onder de aandacht te brengen. Deze folkrockers uit de USA hebben net een nieuwe video uit bij het nummer ‘Lonesome’. Een nummer met karakter dat ook nog eens heel makkelijk in je hoofd gaat zitten.

Dit nummer mag dan over eenzaamheid gaan, triest kun je het niet noemen. Eerder is het een soort van relativerende humor dat er van uit gaat. ‘Lonesome’ is afkomstig van het album ‘Be the Void’ dat eerder dit jaar uitkwam onder Anti records. Lees ook zeker de recensie van dat album op Ekaya!

FatherJohn_fearfun

Recensie: Father John Misty – Fear Fun

Wanneer kun je stellen dat een album een klassieker is? De exacte regels weet ik niet, het laat me ook koud verder. Een ding weet ik wel: ‘Fear Fun’, het debuut album van Father John Misty, is tijdloos en ijzersterk.

Joshua Tillman brengt sinds 2004 platen onder zijn eigen naam uit en komt met ‘Fear Fun’ voor het eerst naar buiten als Father John Misty. In vergelijking met Fleet Foxes, die grote naam waar hij tot voor kort deel van uitmaakte, is hij net even toegankelijker; een tikkeltje humoristischer en persoonlijker dan het al te gedragen en (soms overdreven) harmonieuze Fleet foxes.
Desalniettemin is het niveau van musiceren gelijk gebleven, misschien zelfs beter geworden.

Snel vertrouwd

Down to earth muziek die moeiteloos uitstijgt boven dagelijkse beslommeringen

Welk nummer van ‘Fear Fun’ je ook pakt, je komt tot de volgende conclusies. Tekstueel is het altijd verrassend en intrigerend. Melodieus is het misschien onverwacht, maar toch ook al heel snel vertrouwd.
Muzikaal grijpt het terug op jaren ’60 en ’70 folk met een vleugje blues rock hier en daar. Denk The Band, Neil Young maar ook Bob Dylan. Een heel enkele keer hoor je zelfs Paul Simon doorschemeren. En zijn stem? Inderdaad, die doet bij vlagen aan Roy Orbison denken!

Ogenschijnlijk Eenvoudig

Ofschoon ‘Fear Fun’ een toegankelijk album is dat snel in je comfortzone zit, zal het niet snel uitgekauwd raken. Father John Misty is er in geslaagd een ogenschijnlijk eenvoudige plaat te maken die je op de een of andere manier maar niet los laat. Keer op keer vervult dit album je met dat blije gevoel dat je krijgt van muziek die moeiteloos uitstijgt boven dagelijkse beslommeringen en tegelijkertijd helemaal down to earth.

Een klassieker!

Het is heel simpel: ‘Fear Fun’ is een album die in je platenkast thuishoort. Niet omdat je er een statement van uitgesproken smaak mee maakt, maar omdat het een zo wonderbaarlijk goed geslaagd document is. Op werkelijk alle vlakken! Een album dat je in de toekomst misschien nog maar eens in de twee jaar opzet en dat er eigenlijk alleen maar beter op wordt. Een klassieker, wat ik je brom!

Live Recensie: Kim Janssen + Isbells @ Asteriks, Leeuwarden (12/04/12)

Foto’s door Ruben van Vliet, bekijk ook zijn fotoreportage

In de oude gevangenis in Leeuwarden, de Blokhuispoort, zit sinds enige tijd Podium Asteriks. Vanavond staan daar Kim Janssen en het Belgische Isbells op het programma. Beide zijn van een dermate kwaliteit dat er eigenlijk geen sprake is van voorprogramma en hoofdact.

Ancient Crime

Kim Janssen mag vanavond het spits afbijten. Samen met zus Phyllis op de toetsen, een Spaanse fluitiste, een blazer, een cellist en een drummer is hij weer even terug in Leeuwarden. Hij woonde daar ruim 10 jaar. Kortgeleden is zijn nieuwe cd ‘Ancient Crime’ uitgekomen, mooie reden om op tournee te gaan. En al helemaal een mooie reden om een optreden te verzorgen in een oude gevangenis!
Het nieuwe album is echter maar 26 minuten lang, dus aanvulling van de nummers van de eerste cd is live hard nodig.

Kim Janssen, door Ruben van Vliet

Kostschoolsfeer

Door de tweestemmige zang met zus Phyllis krijgen de nummers een extra dimensie en wordt voorkomen dat de nummers te sterk op elkaar gaan lijken. De kostschoolsfeer die Janssen wil oproepen met de nieuwe nummers lukt bijzonder goed. We dromen weg langs Engelse landwegen met hoge heggen en slingerende paden. Ook het telefoontje van Kim’s vader tijdens het eerste nummer kan daar niets aan af doen. Een dikke drie kwartier worden we geboeid door een aaneenschakeling van licht dromerige nummers die soms van even licht opzwepende ritmes voorzien zijn.

We mogen blij zijn dat we zulk talent in Nederland hebben. Het buitenland heeft Kim ook al ontdekt, na vanavond gaat hij Europa in, maar binnenkort is hij weer te zien op diverse poppodia in Nederland. Absolute aanrader.

Isbells

Het Belgische Isbells is een band die gevormd is rond de broers Gaëtan en Christoph VandeWoude. In 2009 kwam hun eerst cd Isbells uit. Dit jaar zag Stoalin’ het daglicht. De band bestaat verder uit Chantal Acda en Gianni Marzo. Deze laatste twee spelen gitaar, bas, percussie, xylofoon, ukelele en drums. De sound van Isbells is wat voller en in een aantal gevallen ook wat vlotter dan die van Kim Janssen. Maar er zijn ook verstilde liedjes zoals ‘Comming Home’ die het publiek zachtjes doen mee neuriën.

Isbells, door Ruben van Vliet

Gitaarpartijen

Isbells brengt mooie gitaarpartijen, waarbij in een aantal gevallen geduelleerd wordt door Christoph en Gianni. De nummers worden wat langer gemaakt dan op het album. Halverwege worden twee nummers onversterkt gebracht.

Het publiek zingt goed mee met ‘As long as it takes’, het openingsnummer van de eerste cd. De tekst “what do I tell my child” krijgt door de al aardig zwangere Chantal Acda een extra dimensie.

Minpuntje

Enige minpuntje van de avond betrof het publiek, dat ondanks de oproep om stil te zijn, tijdens het optreden van Isbells dat alleen kon opbrengen gedurende de twee akoestische nummers. Beetje jammer, of zoals Christoph het enigszins cynisch verwoorde: “Bedankt dat jullie er waren en bedankt voor de mensen die wel geluisterd hebben”.
Isbells treedt de komende tijd nog op diverse podia op. Advies: Niet lullen maar luisteren.

Foto’s door Ruben van Vliet, bekijk ook zijn fotoreportage

Ayco Duyster: festivalontboezemingen van een rusteloze meerwaardezoeker

Omdat het hier bij Ekaya serieus begint te kriebelen bij het voelen van de eerste lentezonnestralen, het ruiken van verdwaalde barbecuekruiden en – vooral – het lezen van de steeds strakker vorm krijgende zomerfestivalaffiches, namen we contact op met Ayco Duyster, gevierd platenleverancier van Studio Brussel. Reden? Om festivalherinneringen op te halen en vooruit te blikken op de muzikale zomer van 2013. Anno 2013 wordt er onmetelijk veel nieuwe muziek uitgebracht, maar Ayco blijft geestdriftig en gedreven graven naar goud: “Veel luisteren, snel ziften en te rade gaan bij collega’s met Lees verder [...]

Lowlands 2013: de plussen en de minnen van de vrijdag

Voor de 21ste keer vind dit jaar het muziekfestival Lowlands plaats in biddinghuizen. Ekayaan Richard Ridder doet verslag vanaf de camping. De hoogte en dieptepunten worden dagelijks gerapporteerd en via facebook kun je foto's terugzien. De opening Deze jonge zanger mag de vrijdag aftrappen in de grootste tent, de Alpha. Hij heeft er zin in en het publiek is ook nog vers en in voor een feestje. Al binnen een minuut klapt de goed gevulde tent mee op het openingsnummer "Grow old with me". Gedurende het optreden zakt de aandacht van het publiek iets in, maar met de hit "Another love" is de aandacht Lees verder [...]

Live recensie: Dranouter Festival

Eens onbekend, nu zeer bemind Toen ik onlangs een avondwandeling maakte aan de Noordzee viel mijn oog op een affiche van Dranouterfestival. Hoewel dit een befaamd en kwaliteitsvol festival is, had ik er tijdens mijn jonge leven om een obscure reden nog nooit aan gedacht het eens te bezoeken. Toen ik het programma voor zondag 4 augustus zag, besloot ik dat het dit jaar tijd was voor een persoonlijke primeur. Ik trommelde een vriendin op en vol enthousiasme trokken we samen naar de Westhoek. Nadat we ons tentje in twee seconden hadden opengegooid, op een plek met frontaal zicht op koeien, zetten Lees verder [...]

Cactusfestival 2013: dag 3

God daalt neer in het Minnewaterpark De affiche van de 31ste editie van het Cactusfestival kleurde  zwart-geel-rood en kon op de laatste dag de bemanning van de kassa’s overlaten aan een boordje ‘uitverkocht’. Een unicum dat zich in een wemelende drukte op een wel erg warme zondag vertaalde.  Is er een verband? Ekaya schrijft het succes vooral toe aan één band: dEUS. Door deze belpoplegende als afsluiter te programmeren, kon de Cactusorganisatie boven haar gewicht boksen. Een rake slag. Zondag: topkwaliteit Zelden een slotdag gezien met zoveel kwaliteit en variëteit. Het Malinese Lees verder [...]

Cactusfestival 2013: dag 2

God daalt neer in het Minnewaterpark De affiche van de 31ste editie van het Cactusfestival kleurde  zwart-geel-rood en kon op de laatste dag de bemanning van de kassa’s overlaten aan een boordje ‘uitverkocht’. Een unicum dat zich in een wemelende drukte op een wel erg warme zondag vertaalde.  Is er een verband? Ekaya schrijft het succes vooral toe aan één band: dEUS. Door deze belpoplegende als afsluiter te programmeren, kon de Cactusorganisatie boven haar gewicht boksen. Een rake slag. Zaterdag: een tweeluik Cactus 2013 leek zijn eigen fysische wetten te ontwikkelen: naarmate het Lees verder [...]

Cactusfestival 2013: dag 1

De affiche van de 31ste editie van het Cactusfestival kleurde  zwart-geel-rood en kon op de laatste dag de bemanning van de kassa’s overlaten aan een boordje ‘uitverkocht’. Een unicum dat zich in een wemelende drukte op een wel erg warme zondag vertaalde.  Is er een verband? Ekaya schrijft het succes vooral toe aan één band: dEUS. Door deze belpoplegende als afsluiter te programmeren, kon de Cactusorganisatie boven haar gewicht boksen. Een rake slag. Vrijdag: de dag van de uitersten Cactus is sinds festivalgangersgeheugenis al bezig geweest met het programmeren van lokaal Belgisch talent. Lees verder [...]

Recensie: Ane Brun – Songs 2003-2013

Broosheid uit het Noorden Ane Brun bracht de vruchten van tien jaar noest songschrijfwerk samen op het compilatie-album 'Songs 2003-2013'. Hiervoor koos ze zorgvuldig materiaal uit verschillende studio-albums - vooral uit 'A Temporary Dive', 'Changing of the Seasons' en 'It All Starts with One'. http://www.ekaya.nl/2011/09/23/recensie-ane-brun-it-all-starts-with-one Enkele live-tracks, covers en niet-Engelstalige songs maken de selectie compleet. Een aantal nummers sproten voort uit de samenwerking tussen Brun en een vijftal mannelijke solo-artiesten. Feeëriek Elk van de tweeëndertig songs Lees verder [...]

Recensie: The National-‘Trouble Will Find Me’

‘Trouble Will Find Me’ is het album bij uitstek waar vele indie-liefhebbers naar uitkeken. Na een meimaand vol topreleases van Vampire Weekend, Kurt Ville, Daft Punk en Queens of the Stone Age leek de honger van de indieliefhebbers bijlange nog niet gestild. The National schotelt ons hun zesde plaat voor. Smakelijk! Demons De albumteaser wist de concurrentie met gehypete releases als Queens of the Stone Age maar vooral Daft Punk te overleven en de single ‘Demons’ werd goed ontvangen. Een sterke voorbode doet naar meer verlangen en ‘Trouble Will Find Me’ overtuigt zeker. The National Lees verder [...]